ตอนที่เสิ่นเยว่ฟื้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เธอคลำท้องตัวเอง หิวข้าวจัง
กำลังจะถามมาร์ธาว่ามีอะไรกินบ้าง ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของมาร์ธาเข้า
ตัวมาร์ธาร้อนจี๋เลย
เธอเป็นไข้
ถ้าเป็นเวลาปกติ เสิ่นเยว่คงไม่ลนลานขนาดนี้ แต่มาร์ธาเพิ่งบาดเจ็บเมื่อวาน แถมยังกระดูกร้าวด้วย ต่อให้เสิ่นเยว่จะซื่อบื้อแค่ไหน แต่ด้วยอิทธิพลของพี่ชายห้าที่คอยสอน ก็พอจะรู้แก่ใจไม่มากก็น้อยว่านี่อาจไม่ใช่ไข้ธรรมดา
เธอควรพามาร์ธาไปตึกหก หรือไม่ก็ให้หมอที่ตึกหกมาดูอาการมาร์ธาที่นี่ แต่คำพูดของมาร์ธายังดังก้องอยู่ในหูเสิ่นเยว่
มีผู้กุมอำนาจต้องการฆ่าเธอ
ห้ามออกไปข้างนอก
พาคนข้างนอกเข้ามาก็ไม่ปลอดภัย
เสิ่นเยว่ยังจำวันที่มาร์ธาถูกคนลอบทำร้ายแล้วมาหลบอยู่ในห้องของเธอได้ดี เธอจะพาคนที่ยังไม่รู้ที่มาที่ไปมาหามาร์ธาตอนที่อ่อนแอแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
แถมหมายเลขสิบสี่เองก็เพิ่งบาดเจ็บเมื่อวาน แค่เวลาหนึ่งวันคงฟื้นฟูอะไรไม่ได้มาก จะวิ่งส่งข้าวส่งน้ำให้ก็พอไหว แต่ถ้าจะให้ไปรับมือกับพวกผู้ลอบสังหารก็ยังหนักหนาเกินแรง
ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นเยว่มั่นใจเลยว่า หมายเลขสิบสี่ไม่มีทางปกป้องมาร์ธาได้เต็มที่เท่ากับที่ปกป้องเธอ
เพราะถ้ามองตามหลักมูลค่าในคุกแห่งนี้ ถ้าเธอตายก็คือหมดค่าไปเลย แต่ถ้ามาร์ธาตายล่ะก็ ย่อมสร้างมูลค่ามหาศาลให้คนบางกลุ่มอย่างแน่นอน
ณ ตอนนี้ เสิ่นเยว่ได้ตระหนักถึงบางอย่างชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอจะปล่อยให้มาร์ธาตายไม่ได้
ให้เจาะจงกว่านั้นก็คือ เธอไม่อยากให้มาร์ธาตาย
ต้องให้มาร์ธามีชีวิตอยู่ ต้องหาหมอมาให้ได้ แต่เธอไม่สามารถแยกแยะได้ว่าใครในคุกนี้ที่ไว้ใจได้บ้าง
มาร์ธาบอกแล้วว่า อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น แต่เธอก็ยังบอกอีกว่า...