จากเหตุการณ์ที่มาร์ธาเป็นไข้ ทำให้เสิ่นเยว่ตระหนักได้อีกครั้งว่า เธอต้องเริ่มเรียนรู้ที่จะปรับตัวเข้ากับชีวิตในเรือนจำ ถึงจะตัดสินใจได้ถูกว่าควรทำอย่างไรเมื่อมาร์ธาตกอยู่ในอันตราย
ถ้าเธอรู้ว่าใครพูดจริงพูดเท็จ หรือรู้ว่าต้องทำยังไงเมื่อมาร์ธาบาดเจ็บ ก็คงไม่ต้องตั้งรับแบบนี้
ใช้ช่วงเวลาที่มาร์ธากินยาแล้วต้องพักผ่อน เสิ่นเยว่เตรียมตัวไปที่ตึกหกเพื่อเรียนวิธีจัดการบาดแผลแบบต่างๆ และประเมินอาการ
เธอมั่นใจในความจำตัวเอง ถึงแม้บางเรื่องจะไม่เข้าใจ แต่ถ้าเธอจดจำอาการ วิธีเจ็บป่วย และวิธีรักษาของคนไข้ในโรงพยาบาลได้หมด พอถึงเวลาที่มาร์ธามีอาการแบบเดียวกัน ถึงจะแค่ทำตามตำราก็ยังรู้ว่าควรทำอะไร
แน่นอนว่าไปตึกหก หมายเลขสิบสี่ก็โดนลากไปอีกแล้ว
สิ่งเดียวที่หมายเลขสิบสี่พอทำใจได้คือคราวนี้เขาแค่ต้องอยู่เป็นเพื่อน ไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม
ฟังก์ชันหลักคือการเป็นเพื่อนเดิน
อ้อ ไม่ใช่สิ บางทีเสิ่นเยว่จะเข้าไปดูในห้องผ่าตัด คราวนี้เขาก็ต้องวิ่งเต้นเรื่องเอกสารให้อีก น่ารำคาญชะมัด