พอหมายเลขสิบสี่พูดจบ นักโทษสาวสวยตรงหน้าก็ดูแตกสลายลงไปอย่างเห็นได้ชัด
ใช่แล้ว แตกสลาย
คนส่วนใหญ่ทำได้แค่ปรับแสงและมุมกล้องในรูปถ่ายเพื่อสื่อถึงความรู้สึกแตกสลาย ความงามแบบคนอ่อนแอแบบนี้มักจะเรียกความสงสารจากคนแข็งแกร่งได้มากที่สุด
แต่สิ่งที่ทำง่ายในรูปถ่าย กลับยากจะทำได้จริงในชีวิต
ผู้หญิงคนนี้กลับราวกับควบคุมแสงเงารอบตัวได้ ทำให้ทุกการเคลื่อนไหว สีหน้าท่าทางของเธอล้วนงดงามที่สุด
นี่เป็นคนที่สองรองจากซือเฉิงโย่วที่เสิ่นเยว่รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ด้วย
แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เหมือนซือเฉิงโย่ว เธอมีฝีมือ แต่ไม่มีวิธีป้องกันตัว
แม้จะวิเคราะห์ด้วยตรรกะอันรอบคอบไม่ได้ แต่เสิ่นเยว่ก็พอจะเดาได้ว่าเธออยากทำอะไร
"ขอโทษนะคะ ที่ฉันเข้าใจผิดไป ขอโทษที เงินฉันถูกแย่งไปหมดแล้ว ขอยืมหน่อยได้ไหมคะ ยังไงฉันก็จะหาทางใช้คืนให้ได้" นักโทษสาวสวยพอถูกหมายเลขสิบสี่ปฏิเสธก็ไม่ดื้อดึง เปลี่ยนไปขออย่างอื่นแทน
ไม่มีใครปฏิเสธผู้หญิงสวยแบบนี้ได้ เว้นแต่หมายเลขสิบสี่
"ฉันไม่มีเงิน หาคนอื่นเถอะ" พูดจบ เขาก็มองไปทางเสิ่นเยว่ที่ถอยไปไกลและกำลังยืนดูตลกอยู่ ถอนหายใจ ไม่สนใจผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้ที่เข้ามาหาเรื่องอีก แล้วเดินตรงไปหาเสิ่นเยว่