เสิ่นเยว่ลูบหูฟังของตัวเอง หลังจากที่ซูหยุนอันติดอะไรบางอย่างไว้ให้เมื่อกี้ ตอนนี้แค่เธอใช้มือแตะ หูฟังก็จะมีเสียงแจ้งเตือนให้เธอเลือกว่าจะเรียกซูหยุนอันหรือไม่
เสิ่นเยว่เข้าใจทันที
แบบนี้ก็เรียกหมายเลขสิบสี่ได้ตามใจชอบอีกครั้งสินะ
สายตาของเธอเลื่อนไปที่มือซ้ายของหมายเลขสิบสี่ แล้วถามขึ้นว่า "เมื่อกี้ที่ติดให้น่ะคืออะไร"
หมายเลขสิบสี่ขยับมือซ้ายโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะเลี่ยง ๆ ไป แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับสายตาที่นิ่งสงบของเสิ่นเยว่
"เมื่อกี้คือตัวควบคุมการทำลายชิป พอตัวควบคุมอยู่ใกล้หูฟังก็จะโอนกรรมสิทธิ์ได้ คนในตึกสองทุกคนถูกฝังชิปตรวจจับอัจฉริยะไว้ พอใช้ตัวควบคุมป้อนรหัสทำลายที่ตรงกัน ก็จะระเบิดชิปได้ บรรลุวัตถุประสงค์ในการทำลาย"
เสิ่นเยว่พยักหน้า เข้าใจแล้ว
แบบนี้ก็เหมือนกับที่เขียนไว้ในคู่มือกฎของตึกสอง
"เธอซ่อนตัวควบคุมไว้ที่ไหน" ถึงเสิ่นเยว่จะพูดเป็นประโยคคำถาม แต่จากน้ำเสียงของเธอแล้ว กลับไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย สายตาก็จับจ้องอยู่ที่แขนซ้ายของหมายเลขสิบสี่ ราวกับเข้าใจทุกอย่างแล้ว
"ตอนอยู่ตึกสองมันอันตรายมาก เผื่อไว้ ฉันเลยใส่ตัวควบคุมไว้ในร่างกาย"
เสิ่นเยว่เอียงคอเล็กน้อย "ถ้าโดนจับได้แล้วขุดออกมาล่ะ"
หมายเลขสิบสี่ยิ้มอย่างไม่แคร์ "ต่อให้ตาย ฉันก็ไม่อยากตกอยู่ใต้อำนาจใคร"
พูดจบเขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง ไม่รอให้เสิ่นเยว่ตอบ รีบเปลี่ยนเรื่องไปอีกทางทันที "คุณคิดว่าทำไมผมถึงไม่หักหลัง"
เสิ่นเยว่ไม่ลังเล ตอบทันที "ฉันเชื่อ"
แค่สามคำ สั้นมาก แต่ก็หนักมาก