ซือเฉิงโย่วบอกว่า วันตรุษจีนน่ะ ต้องใช้เวลากับคนสำคัญด้วยกัน
ดังนั้นเสิ่นเยว่เลยเตรียมของทุกอย่างที่จำเป็นไว้กับซือเฉิงโย่วตั้งแต่เนิ่นๆ ... แล้วก็ขนกลับมาที่ตึกเจ็ดทั้งหมด เพื่อจะได้ฉลองด้วยกันกับหมายเลขสิบสี่พวกนั้น
หมายเลขสิบสี่ไม่เป็นไร ยังไงก็เคยอยู่ประเทศเดียวกันกับเสิ่นเยว่ รู้ว่าวันตรุษจีนคืออะไร
โม่ อามาน กับอ้ายซือนี่สิ ตื่นเต้นสุดๆ ทั้งเอากลอนคู่ตรุษจีนที่เสิ่นเยว่เอามาไปดูไปถามไม่หยุด ยังแย่งดอกไม้กระดาษที่เสิ่นเยว่ปั้นแทบตายมาดูจนเกือบพังอีก
"ของที่ฉันเอากลับมา ถ้าเสียหายแม้แต่ชิ้นเดียว พวกแกคืนนี้นอนนอกตึกเจ็ดไปเลย"
สองคนนั้นถึงกับเงียบกริบ แล้วเริ่มเอาคู่กลอนไปติดที่หน้าห้องขังตามที่เสิ่นเยว่สั่ง
เสิ่นเยว่ยืนอยู่ข้างๆ คอยบอกว่าแผ่นไหนบนแผ่นไหนล่าง
ในสายตาของอ้ายซือกับโม่ อามาน กระดาษกลอนคู่สองแผ่นน่ะเหมือนกันเป๊ะ เสิ่นเยว่กลัวพวกเขาแปะมั่วแล้วไปโดนข้อห้ามอะไรเข้า
หมายเลขสิบสี่ก็ยืนดูอยู่ข้างๆ แล้วจู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่าตัวอักษรบนกลอนคู่ในมือตัวเองไม่เหมือนกับแผ่นอื่น
เขาโน้มตัวเข้าไปหาเสิ่นเยว่ ถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก "นี่... คุณเขียนเองเหรอ?"
สายตาเสิ่นเยว่ตกลงบนกลอนคู่ในมือหมายเลขสิบสี่ "ใช่ ฉันเขียนเอง"
โม่ อามาน ที่หันหลังให้เสิ่นเยว่อยู่ไม่ได้เห็นสายตาเธอ คิดว่าของตัวเองก็เป็นฝีมือเสิ่นเยว่เขียนเหมือนกัน ดีใจจะแย่
อ้าาาาาาา นี่ฝีมือพี่ใหญ่แท้ๆ! ฉันจะไม่ฉีกมันตลอดชีวิต!
มีเพียงหมายเลขสิบสี่ที่เข้าใจความหมายของเสิ่นเยว่ ใบหูแดงวูบ "ขอบคุณครับ"
เสิ่นเยว่เอียงคอ "รู้วิธีแปะไหม? นี่อันบน อันนี้อันล่าง"