หมายเลขสิบสี่ หลังจากได้รับคำสั่งจากเสิ่นเยว่ ก็ตรงไปยังตึกสามทันที ใช้พรสวรรค์ด้านการนินทาที่ได้มาจากการเป็นผู้คุม กลั่นแกล้งจนอีฟลินที่เตรียมตัวนอนความงามเรียบร้อยแล้วต้องลงมาจากชั้น 36 ของตึกสามมาที่ห้องรับแขก "อย่างเป็นมิตร" จนได้ข้อมูลที่เสิ่นเยว่ต้องการมา
ส่วนเสิ่นเยว่ก็พา อ้ายซือ และ โม่ อามาน กลับไปที่ตึกเจ็ด ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร
เสิ่นเยว่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ ส่วนอีกสองคนถูกพลังอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเสิ่นเยว่เมื่อครู่ทำให้ตกใจกลัว
ทั้งคู่ต่างเคยผ่านความตายมาใกล้ตัว การเอาชีวิตรอดบอกพวกเขาว่าตอนนี้หัวหน้ากำลังอันตราย อย่าเข้าใกล้ จึงได้แต่เงียบปากตามหลังไป บรรยากาศอึมครึมมาก
บรรยากาศอึมครึมนี้คงอยู่จนกระทั่งหลายคนกลับมาถึงตึกเจ็ด
เพิ่งจะเดินถึงหน้าตึกเจ็ด อ้ายซือก็เห็นที่นอนของตัวเองที่วางไว้หน้าตึกเจ็ดแล้ว รวมถึงเสื้อไหมพรมและผ้าพันคอที่ยังถักไม่เสร็จด้วย!!
อ้ายซือดีใจสุดขีด!!
ชั่วขณะนั้น เขาลืมเรื่องที่หัวหน้าอารมณ์ไม่ดีไปสนิท ลื่นไถลคุกเข่าลงไปตรงหน้าเสิ่นเยว่ทันที ตะโกนแสดงความจงรักภักดีเสียงดัง "หัวหน้า! ผมจะจงรักภักดีต่อท่านตลอดไป!"
ชาวตึกเจ็ดที่เดินผ่านไปมาต่างพากันคิด... เห็นไหมล่ะ แค่ฝึกกล้ามเนื้อโดยไม่ฝึกสมอง ก็จะกลายเป็นแบบอ้ายซือ
เสิ่นเยว่หันไปมองคนที่กำลังนินทากันอยู่ พวกเขาก็เงียบกริบทันที
เธอจึงหันมามองอ้ายซือ แล้วพูดอย่างจริงจัง "เสื้อไหมพรมที่เธอถักให้ฉัน ฉันชอบมาก นี่คือของตอบแทน"