ตั้งแต่วันที่เสิ่นเยว่กับผู้คุมหมายเลขสิบสี่ไปตึกสามครั้งนั้น เธอก็ไม่ย่างเท้าออกจากห้องอีกเลย
ข้าวปลาอาหารแต่ละมื้อพวกผู้คุมจะเป็นคนสุ่มเลือกให้ เธอไม่เรื่องมาก กินเสร็จก็เอาแต่นั่งเหม่อมองนอกหน้าต่าง สมองวนเวียนค้นความทรงจำอันน้อยนิดที่มีร่วมกับเสิ่นฮุ่ยออกมาเล่นซ้ำไปมา
ตอนนี้เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่รออย่างเดียว
มาร์ธาชวนเสิ่นเยว่ไปกินข้าวด้วยสามครั้งติด แล้วถูกปฏิเสธล้วน ๆ หลังจากนั้นก็ไม่ถามอีกว่าให้ออกไปด้วยกันไหม
แต่มาร์ธาก็ยังแวะเอานมชามาให้เสิ่นเยว่เป็นครั้งคราว ทุกทีมาร์ธาจะรินกินเองแก้วหนึ่งก่อน แล้วค่อยรินให้เสิ่นเยว่อีกแก้ว
เสิ่นเยว่ดื่มนมชาจนหมดทุกครั้ง
ในชีวิตเอื่อยเฉื่อยวันแล้ววันเล่า นมชาที่มาร์ธาเอามาให้นี่แหละคือสิ่งเดียวที่พอจะต่างออกไปบ้าง
ชีวิตดำเนินอย่างนี้อยู่ราวหนึ่งเดือน จนค่ำคืนหนึ่ง มาร์ธาก็มาเคาะประตูห้องเสิ่นเยว่
ตอนนั้นเสิ่นเยว่ยังไม่นอน ได้ยินเสียงเคาะก็ลุกไปเปิดให้
ทว่ามาร์ธาที่ยืนอยู่นอกห้อง พอเคาะเสร็จก็กลับใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น เธอกับเพื่อนร่วมคุกคนนี้จนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้ไว้ใจกันถึงขนาดนั้น แทนที่จะหวังให้เสิ่นเยว่ช่วยชีวิต ไปเรียกลูกพรรคตึกสองให้มาเดี๋ยวนี้เลยยังจะดีเสียกว่า
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา นัยน์ตาของมาร์ธาเคร่งขรึมลง เตรียมจะล้มเลิกความพยายามขอความช่วยเหลือจากเสิ่นเยว่