ระหว่างที่เสิ่นเยว่เดินจากตึกหนึ่งไปตึกสาม สายตาสอดรู้สอดเห็นก็จับจ้องเธอไม่วางตา แต่เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ
สาเหตุที่นักโทษตึกหนึ่งถูกลอบสังหารนั้น มาจากเนื้อหางานและค่าตอบแทนที่คนนอกคุกส่งเข้ามา เรียกง่ายๆ ว่าชิปอยู่ในคุก ส่วนชิปจะเป็นหรือตายก็ขึ้นอยู่กับการต่อรองของพวกคนนอกนั่นแหละ
แต่เสิ่นเยว่ไม่มีเงื่อนไขแบบนั้น ที่เธอแหกด่านเข้ามาอยู่ในคุกนี้ได้ก็เพราะพี่สาวจัดการให้ แต่ตอนนี้เสิ่นฮุ่ยตายไปแล้ว แล้วทำไมเธอยังอยู่ที่นี่อีกล่ะ นั่นสิ กลายเป็นปัญหาขึ้นมาซะงั้น
ตัวเธอมีค่าอะไรถึงได้คุกคามคนนอกได้? ก็ในเมื่อข้างนอกเธอไม่มีใครเลยนี่นา
เพื่อหาคำตอบให้กระจ่าง เสิ่นเยว่เลือกเดินเข้าไปในตึกสามที่ซึ่งห้ามโกหก
เธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าตัวเองมีค่าอะไร
เสิ่นเยว่มุ่งมั่นจะไขปริศนา แต่ในใจนักโทษคนอื่นๆ ความคิดหมกมุ่นเกี่ยวกับเธอมันยืดยาววกวนไปไกลเป็นเส้นทางเดินป่าแปดหมื่นสี่พันโยชน์แล้ว
กฎส่วนตัวที่เสิ่นเยว่ตั้งไว้เมื่อวานถูกกระจายไปเข้าหูนักโทษทุกคนเรียบร้อย
การเลือกปะทะกับตึกสี่ตรงๆ ไม่ว่าจะมองจากมุมใครก็ไม่ใช่เรื่องดี ตึกสี่น่ะเป็นตัวตนที่ทุกตึกต้องหวาดหวั่น เพราะคนข้างในมันไม่ค่อยปกติ ขอแค่เป็นนักโทษที่ยังอยากมีชีวิต ก็ไม่มีใครหาเรื่องคนตึกสี่เล่นๆ หรอก
ส่วนนักโทษที่กล้าทำให้ตึกสี่เสียหน้าน่ะ ไม่ตายเร็วก็อยู่ได้นานสุดเลยล่ะ