ระหว่างที่มาร์ธากับเสิ่นเยว่กำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ข้างนอกประตูก็มีเสียงปืนกับเสียงฝีเท้าดังสนั่นหวั่นไหว
ตอนนั้นเสิ่นเยว่แค่เรียกหมายเลขสิบสี่มา แต่ดูจากท่าทางแล้ว ไม่ใช่แค่หมายเลขสิบสี่ที่มาคนเดียว
มาร์ธามองไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิท แล้วจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืน กำชับเสิ่นเยว่ว่า “คราวหน้าอย่าเปิดประตูให้ใครมั่วซั่ว ถึงฉันจะบอกว่าช่วยได้ก็ช่วย แต่ถ้ามันเกี่ยวกับชีวิตตัวเอง เธอก็ต้องคิดให้มากกว่านี้หน่อย”
พูดจบมาร์ธาก็เดินไปที่ประตู วางมือลงบนกลอน “ราตรีสวัสดิ์ ขอให้ฝันดีนะ”
สิ้นเสียง มาร์ธาก็ปิดไฟให้ แล้วเปิดประตูเดินออกไป
ตอนที่ประตูห้องถูกปิดลงอีกครั้ง สิ่งเดียวที่ยังคงอยู่ในห้องก็คือกลิ่นคาวเลือดที่มาร์ธาทิ้งไว้เมื่อครู่
แต่ก็น่าแปลก เสิ่นเยว่ได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ นี่แล้ว กลับนอนหลับสบายอย่างไม่น่าเชื่อ
วันรุ่งขึ้น หมายเลขสิบสี่เอาอาหารเช้ามาให้เสิ่นเยว่ พลางรายงานสถานการณ์เมื่อคืนว่าผู้บุกรุกตึกหนึ่งเป็นนักโทษจากตึกสอง เขาได้รับความช่วยเหลือจากตึกสามให้หลบเลี่ยงเซ็นเซอร์ประตูของตึกหนึ่ง แล้วหาโอกาสเหมาะ แสร้งทำเป็นนักโทษของตึกหนึ่งที่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปชั้น 34 ได้ แอบเข้าไปในชั้น 34 แล้วไปซ่อนตัวอยู่ในห้องของมาร์ธา