“ฉัน... ฉันไม่ไหวแล้ว!”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซี่ยซิงเหมียนเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว เธอถอนสภาพจิ้งจอกเซียนเก้าหาง แล้วล้มตัวลงนอนบนดาดฟ้า หอบหายใจอย่างหนัก
พละกำลังของเธออยู่ในอันดับสามบนเรือเทพมังกร แต่การเปิดใช้สภาพจิ้งจอกเซียนเก้าหางสิ้นเปลืองพลังงานมหาศาล เธอจึงหมดแรงก่อนใคร
“ฉันก็ไม่ไหวแล้ว!”
เวินหลิงเอ๋อร์ทิ้งขวานลง แล้วล้มตัวนอนตามไป
หญิงสาวคนอื่น ๆ พากันถอยออกจากใจกลางสนามรบ เก็บอาวุธแล้วนอนพัก
หลังต่อสู้อย่างดุเดือดครึ่งชั่วโมง เหงื่อบนร่างกายของพวกเธอแห้งแล้วเปียกซ้ำอยู่หลายครั้ง จนเกิดเป็นชั้นเหนียว ๆ เคลือบผิวไว้ เมื่อแสงอาทิตย์ส่องกระทบก็เปล่งประกายระยิบระยับ
กลางสนามรบเหลือเพียงเย่เจี้ยนหลีที่ยังคงบุกโจมตีไม่หยุด ถูกตีถอยแล้วก็บุกเข้าไปใหม่ ก่อนจะถูกตีถอยอีกครั้ง
“มาเปลี่ยนวิธีสู้กัน!”
ฉู่เจาเก็บดาบฟันม้า แล้วหยิบกระบี่ยาวสองเล่มออกมา ก่อนจะประมือกระบี่กับเย่เจี้ยนหลี
จากการต่อสู้เมื่อครู่ ฉู่เจาสัมผัสได้ว่ากระบวนท่ากระบี่ของเย่เจี้ยนหลีนั้นล้ำลึกอย่างยิ่ง
แม้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่ง แต่ทักษะการต่อสู้ยังไม่มากพอ บางทีอาจเรียนรู้เทคนิคจากการประมือกับเย่เจี้ยนหลีได้บ้าง
ผู้แข็งแกร่งที่สุดในทะเลไร้พรมแดนไม่รู้ว่าจะเก่งกาจเพียงใด เรียนรู้เพิ่มไว้ย่อมไม่เสียหาย
“มาแล้ว!”
เย่เจี้ยนหลีถือกระบี่พุ่งเข้าโจมตี กระบวนท่าของเธอเปลี่ยนทิศทางการจู่โจมต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เมื่อฉู่เจาไม่ได้ใช้พละกำลังผลักเย่เจี้ยนหลีให้ถอย การโจมตีของเธอก็กดดันเขาได้ตั้งแต่แรก เขาทำได้เพียงอาศัยปฏิกิริยาตอบสนองป้องกันตัว
และนี่ก็ยังไม่ใช่สภาพสมบูรณ์ของเย่เจี้ยนหลีด้วยซ้ำ