เวินหลิงเอ๋อร์ตื่นขึ้นมา เห็นสาว ๆ ยังหลับอยู่ จึงกวาดตามองรอบห้อง แต่ไม่เห็นซูซู เธอพลันสะดุ้งตื่นเต็มตา ลุกจากเตียงแล้ววิ่งไปยังห้องน้ำ
เมื่อเปิดประตูห้อง เวินหลิงเอ๋อร์กำลังจะเอ่ยปาก แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอตะลึงงัน
เธอกะพริบตาอยู่หลายครั้ง กว่าจะได้สติ แล้วรีบถอยออกจากห้องพร้อมปิดประตูตามหลัง
“บ้าจริง ถูกพิชิตไปอีกคนแล้ว!”
เวินหลิงเอ๋อร์กระทืบเท้า ก่อนหันกลับไปมองห้องกัปตัน เมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครตื่น เธอก็ค่อย ๆ แง้มประตูห้องออกเล็กน้อย แล้วเปิดฟังก์ชันบันทึกภาพ
......
ฝนกระหน่ำยังไม่หยุด
ฉู่เจาอุ้มซูซูเดินออกจากห้องน้ำ พอก้าวออกมา เท้าก็ลื่นไถล
ซูซูเอนศีรษะพิงอกเขา ถามอย่างเป็นห่วงว่า “เป็นอะไรไป?”
“พื้นเปียก เลยลื่นนิดหน่อย”
ฉู่เจาไม่ได้ใส่ใจ อุ้มซูซูเข้าไปในห้องกัปตัน วางเธอลงบนฟูก แล้วใช้มือเป่าผมให้แห้ง
ซูซูหนุนแขนเขา หลับตาพักผ่อน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความพึงพอใจ
อีกฝั่งของที่นอน เวินหลิงเอ๋อร์ซึ่งแก้มแดงก่ำแอบมองมาทางนี้แวบหนึ่ง ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว
เที่ยงวันถัดมา ฝนที่ตกหนักต่อเนื่องมาทั้งวันทั้งคืนค่อย ๆ ซาลง เมฆดำสลาย แสงสว่างสาดลงมา
ฉู่เจายืนอยู่หัวเรือ มองฝูงปลาทะเลขนาดใหญ่ดำผุดดำว่ายลงไปในน้ำทีละตัว ไม่กล้าลงมือ
ที่นี่คือทะเลไร้พรมแดน ปลาทะเลขนาดใหญ่มีอยู่มากมายราวกับวัวควาย
ฆ่าตัวเดียวไม่ยาก แต่ถ้าดึงดูดให้ปลาทะเลตัวอื่นเข้ามารุมโจมตี ต่อให้มีสามหัวหกแขนก็รับมือไม่ไหว
ในห้องกัปตัน สาว ๆ พากันล้อมซูซูไว้
ซ่งเหยาเท้าเอว “เล่ามาซิ เกิดอะไรขึ้น?”