มือของเขายังคงขยับไม่หยุด ค่อย ๆ สาวเชือกขึ้นมาทีละช่วง
พอสาวมาถึงตำแหน่งเบ็ดตัวแรก จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ว่าเชือกถูกกระชากลงอย่างแรง!
“โอ๊ย! เปิดหัวก็ได้เรื่องเลยนะเนี่ย แถมยังเป็นตัวเด็ดอีกต่างหาก!”
ข้อมือของเขากดต่ำลง แล้วประคองแรงไว้ให้มั่นคง ก่อนจะค่อย ๆ ยกเบ็ดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
ผิวน้ำแตกกระจายดัง “ซ่า” ปลาเก๋าเม็ดแตงแดงตัวอ้วนกลมเป็นมันตัวหนึ่งกระโดดพ้นน้ำ เกล็ดของมันสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ราวกับมีคนโปรยผงทองลงไปทั้งตัว!
“ว้าว ได้ปลาแล้ว!”
“พี่หยางเก่งสุด ๆ! เทพชะมัดเลย!”
“เร็ว ๆ นี่ปลาอะไรเหรอ? แพงไหม? กินได้ตั้งหลายวันเลยใช่ไหม?”
เย่เสี่ยวหยู เฉินเมิงเมิง หลี่หมิงเชียน และซูสือหยู่รีบเข้ามาล้อมทันที ทั้งกระโดดโลดเต้นและตบมืออย่างตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกาย ราวกับนกกระจอกสี่ตัวที่เพิ่งค้นพบรังใหม่
เย่หยางยกกรรไกรขึ้นตัด “ฉับ” เดียวก็ตัดสายหน้าเบ็ดขาดอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็โยนปลาเก๋าตัวใหญ่หนักอึ้งที่มีจุดสีแดงคล้ำทั่วตัวลงถังน้ำดัง “ตุบ”
เขาหันไปพูดกับสาว ๆ ข้างกายอย่างสบาย ๆ ว่า “ปลาตัวนี้เรียกว่าปลาเก๋าเม็ดแตงแดง เป็นของหายากเลยนะ ด้วยขนาดเท่านี้ ราคาประมาณชั่งละห้าร้อยหยวนได้”
“หา?!” สาวทั้งสี่ราวกับถูกสะกดให้หยุดนิ่งพร้อมกัน ดวงตาเบิกกว้าง “ชั่งละห้าร้อยหยวน? งั้นปลาตัวนี้ก็ต้องราคาอย่างน้อยหนึ่งพันแปดร้อยหยวน ใกล้สองพันแล้วนะ?!”
“อืม ประมาณนั้นแหละ”