เย่หยางส่งเสียงเรียก มือข้างหนึ่งถือถัง อีกข้างประคองคน พาสาวๆ ทั้งสี่ขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ
เครื่องยนต์ส่งเสียง “ตุ๊บๆ” หัวเรือแหวกผืนน้ำสีฟ้าคราม แล่นมุ่งหน้าสู่ทะเลลึกอย่างมั่นคง
เฉินเมิงเมิง หลี่หมิงเชียน และซูสือหยู่ ทั้งสามคนเติบโตมาในแผ่นดินใหญ่ที่ห่างไกลทะเล ตั้งแต่เล็กจนโตแทบไม่เคยเห็นทะเลสักกี่ครั้ง
สำหรับพวกเธอ การนั่งเรือประมงออกทะเลแบบนี้ถือเป็นครั้งแรก แค่เกาะกราบเรือแล้วทอดสายตามองไปไกลๆ หัวใจก็ตื่นเต้นราวกับคลื่นซัดกระหน่ำ เต้น “ตึกตักๆ” ไม่หยุด
ตลอดทาง สาวๆ พูดคุยกันจ้อไม่หยุด ดวงตากลอกมองไปรอบๆ หัวเราะจนตัวโยน เสียงหัวเราะใสกังวานเหมือนเสียงเปิดขวดน้ำอัดลม “ฟู่” ความร่าเริงพลันพวยพุ่งออกมา
เย่หยางมองพวกเธอแล้วรู้สึกยินดีอยู่ในใจ
สองวันก่อน ตอนเขาขับเรือออกทะเลคนเดียว มีเพียงทะเลกับท้องฟ้าที่กลืนเป็นสีเดียวกัน รอบด้านว่างเปล่า นอกจากเสียงคลื่นซัดกระทบกราบเรือ “แปะๆ” ก็ไม่มีเสียงอื่น ความเงียบเหงานั้นทำให้แม้แต่เสียงหาวของตัวเองยังได้ยินชัดเจน
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว บนเรือมีสาวๆ ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวานั่งอยู่ถึงสี่คน น้ำเสียงของพวกเธอเปี่ยมด้วยพลัง ดวงตาเป็นประกาย ราวกับความกระตือรือร้นของพวกเธอจุดไฟให้เรือทั้งลำมีชีวิตขึ้นมา
เรือประมงแล่นฝ่าคลื่นไปได้พักหนึ่ง ก็มาถึงเขตทะเลที่เย่หยางไม่เคยมา
เย่หยางหมุนพวงมาลัย จอดเรืออย่างมั่นคง จากนั้นก็หันไปหยิบอวนผืนหนึ่งออกมาจากห้องเรือ