ร้านคาราโอเกะแห่งนี้ไม่ได้มีไว้ร้องเพลงอย่างเดียว ยังสามารถเรียกสาวมาร้องเพลงเป็นเพื่อนได้ด้วย สาว ๆ เหล่านี้ไม่ได้มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ แต่ผ่านการรับสมัครอย่างถูกต้องตามกฎหมาย หลายคนยังเป็นนักศึกษาจากวิทยาลัยดนตรีหรือวิทยาลัยศิลปะ พูดจาสุภาพเรียบร้อย แถมยังร้องเพลงเก่งอีกด้วย
ในเมื่อรับปากว่าจะพาทุกคนไปผ่อนคลายให้เต็มที่ เย่หยางก็ไม่มีทางผิดคำพูด เขาจอง “ห้องจักรพรรดิสูงสุด” ไว้โดยตรง ภายในมีทั้งเก้าอี้นวด การแสดงเลเซอร์ และผนังเลือกเพลงเต็มพื้นที่
ไม่นานนัก ผู้จัดการร้านคาราโอเกะก็พาสาว ๆ กว่ายี่สิบคนเดินเข้ามาในห้อง ทุกคนสวมกระโปรงสบาย ๆ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหวาน แต่งหน้าอ่อน ๆ ดูสะอาดสดใส
พวกลูกเรือเห็นเข้าก็เบิกตากว้างพร้อมกัน มีคนหนึ่งคีบซี่โครงหมูค้างอยู่บนตะเกียบ ลืมส่งเข้าปากไปตั้งนาน...
ก็ไม่แปลกใจหรอก ในเรือลำนี้มีผู้ชายสามสิบกว่าคน มากกว่าครึ่งแทบไม่เคยจับมือผู้หญิงด้วยซ้ำ
แม้สาว ๆ ที่มาร้องเพลงเป็นเพื่อนในร้านคาราโอเกะจะมีหน้าที่แค่รินเหล้ากับร้องเพลง ไม่ทำอะไรเกินเลย แต่การจับมือ พาดแขนบนไหล่ หรือโอบเอวก็เป็นเรื่องที่ทำได้ตามปกติ
สำหรับหนุ่ม ๆ ที่เพิ่งปลดประจำการจากกองทัพเรือกลุ่มนี้ เรื่องนี้เร้าใจกว่าเล่นเกมตั้งเยอะ!
ดังนั้นพอเห็นสาว ๆ ในชุดสบาย ๆ เรียงแถวเดินเข้ามาจากหน้าประตู ดวงตาของทุกคนก็สว่างวาบราวกับหลอดไฟ มือถูเข้าหากันด้วยความตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับเด็ก ๆ ที่เฝ้ารอรับอั่งเปา
แม้แต่เย่ไห่หล่างกับจางต้าเผิงก็ยังอดใจไม่ไหว ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน น้ำลายแทบจะไหลอยู่แล้ว