ยังมีคนถึงกับยกมือปิดหน้าพูดว่า “พี่หยาง เรือของพี่แอบติดตั้งระบบนำทางเป่ยโต่ว + ระบบปัญญาประดิษฐ์ + เครื่องรางเรียกทรัพย์หรือเปล่าเนี่ย?!”
ทุกคนต่างรู้ดีอยู่แก่ใจว่า:
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เห็นกับตาว่าเงินไหลทะลักเข้ามาราวกับกระแสน้ำขึ้น
นี่มันไม่ใช่การทำงานแล้ว ชัด ๆ เลยว่ากำลังเกาะจรวดแห่งความมั่งคั่ง! เลือกตามคนถูก ชีวิตก็เปลี่ยนได้จริง ๆ!
เย่หยางไม่ปิดบัง ไม่ขี้เหนียว และไม่เอาแต่พูดวาดฝัน พอทำงานเสร็จแต่ละครั้งก็แบ่งเงินให้กันอย่างจริงจัง
เจ้านายแบบนี้ ต่อให้ถือโคมไฟตามหาทั่วเมืองก็ยังหาได้ยาก!
……
ขายปลาที่จับมาได้จนหมด เงินเข้าบัญชีเรียบร้อย เย่หยางจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เพื่อเป็นรางวัลให้พวกพี่น้อง และฉลองชัยชนะในการออกทะเลครั้งแรก
เขาตัดสินใจทันทีว่า เข้าเมือง! ไปสนุกกันให้เต็มที่!
“พี่น้องทั้งหลาย คืนนี้ผมเลี้ยงเอง! กิน ดื่ม เที่ยวให้สนุกกันเต็มที่!”
“ว้าว!!!”
“ขอบคุณพี่หยาง!”
“ไป ๆ ๆ! คืนนี้ไม่ต้องนอนบนดาดฟ้าเรือแล้ว ไปนอนที่ร้านคาราโอเกะกัน!”
“พี่หยาง ผมขอเรียกสาวสวยมาร้องเพลงด้วยสักสองคนได้ไหมครับ?”
“จัดไป!”
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
“ฮ่า ๆ ๆ……”
“งั้นคืนนี้คงสนุกจนตัวลอยเลยล่ะ!”
บนดาดฟ้าเรือ ลูกเรือหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีต่างยิ้มหน้าบาน ดวงตาเป็นประกาย มุมปากแทบฉีกไปถึงใบหู ความตื่นเต้นที่เอ่อล้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจนั้นปิดไม่มิดเลย
หลังจากจัดการงานทุกอย่างเรียบร้อย เย่หยางก็นำเรือไปจอดเทียบท่าอย่างมั่นคง
จากนั้นเขาเรียกแท็กซี่มาหลายคัน พาทุกคนมุ่งหน้าเข้าเมืองอย่างเอิกเกริก