ทุกคนรีบลงมือกันทันที แม้จะดูวุ่นวายมือเป็นระวิง แต่ก็ทำงานกันอย่างเป็นระเบียบ พวกเขานำอวนจับกุ้งผืนใหญ่และยาวไปแขวนเข้ากับอุปกรณ์ ล็อกตะขอให้แน่น แล้วขันน็อตจนตึง
เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
เย่หยางโบกแขน เสียงสั้นกระชับเด็ดขาด “ปล่อยอวน!”
“ซ่า!”
ทันทีที่ถุงอวนตกลงไปในน้ำ ผิวน้ำทะเลก็ซัดกระเซ็นเป็นฟองคลื่นสีขาวผืนใหญ่ อวนทั้งผืนราวกับฝ่ามือยักษ์ ก่อนจะจมลงสู่ทะเลดัง “ป้าบ”
หลังจากได้ผลจับมหาศาลเมื่อวานนี้ ตอนนี้ลูกเรือมองเย่หยางราวกับเห็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภตัวเป็นๆ
เขาเอ่ยปากเมื่อไร ก็ไม่มีใครกล้าถามต่อแม้แต่คำเดียว
เขาชี้ไปทางไหน ทุกคนก็รีบวิ่งไปทางนั้นทันที
แม้แต่ลุงจ้าวที่ปกติชอบบ่นอยู่สองสามคำ วันนี้ก็แค่พยักหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ
ทุกคนเข้าใจดีอยู่แล้วว่า
เย่หยางอุตส่าห์วิ่งไปเอาอวนจับกุ้งมา ย่อมไม่ได้ทำไปอย่างเปล่าประโยชน์ เก้าในสิบคงเจอฝูงกุ้งขนาดใหญ่เข้าแล้ว! ไม่อย่างนั้นจะเอามาทำไม? ถ้าไม่มีเป้าหมาย ใช้เบ็ดตกปลาสักคันยังจะสบายกว่าไม่ใช่หรือ?
ทันทีที่อวนลงน้ำ บนดาดฟ้าเรือก็พลันคึกคักขึ้นมา
“เร็วๆ อย่าบังฉัน!”
“ฉันยืนตรงนี้เห็นชัดที่สุด อีกเดี๋ยวฉันต้องเป็นคนแรกที่เห็นกุ้งแน่!”
“ชู่ เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวทำกุ้งตกใจหนีไปหมด!”
บางคนถึงกับนั่งยองๆ อยู่ริมกราบเรือ ดวงตาเบิกโตเหมือนระฆังทองแดง เฝ้ารอช่วงเวลาที่จะกู้อวนขึ้นมา
เรือลากอวนค่อยๆ เคลื่อนตัว เชือกถูกดึงจนตึง ปากอวนค่อยๆ กางออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ