ทอดแหเหรอ?
ความคิดนี้ยิ่งไม่น่าเชื่อถือเข้าไปใหญ่
แนวปะการังแห่งนี้เต็มไปด้วยก้อนหินแหลมคม เพิ่งหย่อนแหลงไปก็จะได้ยินเสียง “กร๊อบ” เพราะแหเกี่ยวติดหิน จากนั้นก็มีเสียง “แควก” ตามมาเมื่อแหถูกฉีกขาด ปลาจับไม่ได้สักตัว กลับกลายเป็นมอบ “อุปกรณ์จับปลา” ให้พื้นทะเลฟรี ๆ อีกชุด
คิดไปคิดมาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเย่หยางก็เลือกได้เพียงวิธีเดียวว่า
ตกปลา!
แต่จะใช้คันเบ็ดราคาถูกอันเดิมแบบขอไปทีไม่ได้เด็ดขาด ต้องเป็นของหนักระดับมืออาชีพเท่านั้น! ต้องใช้อุปกรณ์ตกปลาทะเลระดับโปร คันเบ็ดต้องทนแรงดึงมหาศาลได้ ส่วนสายเอ็นก็ต้องทนแรงกระชากรุนแรง ไม่อย่างนั้นปลาแค่สะบัดหางทีเดียว เขาก็ได้แต่ถือคันเบ็ดเปล่าแล้วร้อนใจอยู่ตรงนั้น
“เอาละ ตัดสินใจแบบนี้แหละ!”
“เข้าเมืองเดี๋ยวนี้ ไปซื้อคันเบ็ดกับสายเอ็น!”
“กลับมาเมื่อไร สิ่งแรกที่ทำก็คือตกปลา!”
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เย่หยางก็หันไปมองฝูง “ทรัพย์สมบัติเคลื่อนที่” ที่ว่ายไปว่ายมาอยู่หลายครั้งอย่างอาลัยอาวรณ์ ในใจเต็มไปด้วยความเสียดาย ก่อนจะหันหลังว่ายน้ำกลับ
พอใกล้ถึงจุดที่ลงน้ำ เขาก็ค่อย ๆ ลอยตัวขึ้น
เสียงน้ำแตกกระจายดัง “ซ่า” เขาโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา แล้วยืนบนดาดฟ้าเรือได้อย่างมั่นคง
เขาเช็ดตัวให้แห้ง สวมเสื้อผ้า สตาร์ตเรือประมง แล้วดันคันบังคับ เรือก็พุ่งหัวเข้าไปในสายลมทะเลพร้อมเสียงเครื่องยนต์ “ตึ้กตั้กตึ้ก”
ระหว่างทางเขาเร่งเครื่องจนสุด คลื่นสาดกระเซ็น ท้ายเรือทิ้งรอยน้ำสีขาวยาวเหยียดไว้เบื้องหลัง