เขาหรี่ตาลง ประเมินคร่าว ๆ ว่า แค่มองด้วยตาเปล่าก็น่าจะหนักสักสามสี่ร้อยชั่ง
พอได้ยินคำว่า “หลายร้อยชั่ง” บางคนอาจจะงงจนตั้งตัวไม่ทัน!
แต่หอยเท้าหมาพวกนี้เก้าในสิบส่วนเป็นเปลือก ทั้งแข็งทั้งหนัก กินพื้นที่ แถมไม่อิ่มอีกต่างหาก เหมือนก้อนหินที่ห่อเมล็ดงาไว้ข้างใน
เนื้อที่กินได้จริง ๆ หลังแกะเปลือกออกแล้ว เนื้อหนักสิบชั่งยังหาให้ได้สักหนึ่งเหลี่ยงไม่ได้เลย
กองรวมกันหลายร้อยชั่ง สุดท้ายแกะเนื้อออกมาได้ไม่กี่สิบชั่ง คิดคำนวณดูแล้ว……
เขากินคนเดียวเป็นมื้อดึก เนื้อสักครึ่งชั่งก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แล้วจะเอาไปทำอะไรล่ะ? เอาไปขายหรือ? เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
ทุกวันนี้เขาทอดแหวันเดียวได้เงินมากกว่าหอยกองนี้เสียอีก
เงินน่ะ วันหน้าก็ค่อยหาก็ได้ แต่รสชาติสดอร่อยแบบนี้ ถ้าพลาดไปแล้วก็ไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองเป็นครั้งที่สองอีก
แต่ว่าวันนี้……
เขามามือเปล่า ไม่ได้พกอุปกรณ์อะไรติดตัวมาด้วย
หอยเท้าหมายึดเกาะหินแน่นยิ่งกว่าหมึกแปดแขนเสียอีก ใช้มือเปล่าแกะหรือ? เกรงว่าถลอกจนหนังมือหลุดไปสามชั้นก็ยังแกะออกมาได้ไม่กี่ตัว
เผลอ ๆ เล็บอาจถูกกระชากหลุดไปด้วย
ทำได้แค่จำตำแหน่งนี้ไว้ก่อน วันหลังค่อยเอาชะแลง ค้อน และถุงมือหนา ๆ มา แล้วค่อยมา “เก็บเกี่ยวหอยเท้าหมาครั้งใหญ่”!
ในเมื่อวันนี้เก็บหอยมือพระไม่ได้
เย่หยางก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่เปล่า ๆ
เขาถีบขาเต็มแรง ว่ายน้ำไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า พลางสำรวจแนวหินโสโครกบริเวณนี้ไปเรื่อย ๆ ใต้แนวหินมีโขดหินตั้งเรียงราย ทางแยกตัดสลับซับซ้อน ราวกับเขาวงกตใต้ทะเลที่ไม่มีขอบเขต