เย่หยางหมุนตัววิ่งกลับไปยังห้องควบคุมอย่างรวดเร็ว แล้วตะโกนว่า “ปรับหางเสือไปทางซ้ายเล็กน้อย เดินเรือช้า ๆ ให้อวนเคลื่อนตามฝูงปลาไป!”
เรือประมงราวกับเข้าใจคำสั่ง ค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างมั่นคง อวนผืนใหญ่ใต้น้ำก็ค่อย ๆ ล้อมฝูงปลาเข้ามาทีละนิด……
ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
อีกนิดเดียว
“ซ่า!”
ฝูงปลาแตกฮือออกไปในทันที! ปลาอินทรีนับร้อยนับพันตัวสะบัดหางสุดแรง พยายามหนีออกไปให้พ้นวงล้อม
แต่ก็สายเกินไปแล้ว ปากอวนปิดสนิท ขอบอวนค่อย ๆ หุบเข้าหากัน กลายเป็นกรงขังใต้ทะเลอย่างแท้จริง
ยิ่งปลาดิ้นก็ยิ่งเบียดเสียด ยิ่งเบียดก็ยิ่งตื่นตระหนก สุดท้ายพวกมันถูกกวาดไปรวมกันอยู่ตรงกลางกระเปาะอวน จนแทบพลิกตัวไม่ได้!
เรือประมงลากอวนแล่นต่อไปด้วยความเร็วสม่ำเสมอเกือบหนึ่งชั่วโมง
ไม่ใช่เพราะมีปลาเยอะเกินไป แต่เพราะปลาอินทรีฝูงนี้แข็งแรงมาก ทุกตัวอ้วนพีสมบูรณ์ พอลากขึ้นมา หนักจนกว้านส่งเสียง “หึ่ง ๆ” ไม่หยุด
ท้ายที่สุด อวนก็จับปลาได้อย่างน้อยแปดส่วน ตัวเล็กหลุดลอดออกไปทางตาอวน ส่วนตัวที่ว่องไวหนีรอดไปได้ ที่เหลือทั้งหมดกลายเป็น “ของรางวัล” บนดาดฟ้าเรือ
เย่หยางตบมือเบา ๆ แล้วพูดว่า “เก็บอวน หยุดเรือ!”
จับได้พอแล้วก็หยุด ไม่โลภเกินไป เหลือลูกปลาไว้บ้าง ฝูงปลาจึงจะขยายพันธุ์ต่อไปได้อย่างยั่งยืน
เมื่อไว้ชีวิตท้องทะเล ท้องทะเลก็จะมอบของขวัญให้อย่างต่อเนื่อง
อีกอย่าง เขาเป็นคนที่ผูกมัดกับระบบแล้ว การหาปลาก็ง่ายเหมือนหากุญแจบ้านตัวเอง ไม่จำเป็นต้องจับจนหมดเกลี้ยง