ทันทีที่พบรังปู เย่หยางก็ไม่ลังเล รีบเรียกเย่ไห่หล่างกับจางต้าเผิงทันที “หันหัวเรือ! ตรงไปทางนั้นเลย!”
พอเรือเข้าใกล้ เขาก็พาคนพุ่งเข้าไปในห้องเก็บของ ยกกองเหล็กออกมาหกชุด รวมทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบใบ ล้วนเป็นกรงเหล็กขนาดใหญ่พิเศษที่ทำขึ้นโดยเฉพาะ สำหรับจับปูตัวโตในทะเลลึกไกลฝั่ง!
คราวนี้ในที่สุดก็ได้ใช้มันสักที!
ยกกรงออกมาครบแล้ว เย่หยางก็เดินเข้าครัวเพียงลำพัง หิ้วถังน้ำเปล่าขึ้นมา อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต “แคล็ก” เสียงเปิดฝาขวดดังขึ้น ก่อนจะหยดยาเรียกปลาลงในถังหลายสิบหยด
จะจับปูต้องใช้อะไร? เหยื่อไม่เพียงต้องหอมให้พอ แต่ยังต้อง “ยั่วใจ” ให้พอด้วย
ถึงเวลาให้ยาเรียกปลาออกโรงแล้ว! เมื่อมีมันอยู่ ปูม้าใต้ทะเลพวกนั้นพอได้กลิ่นเข้าคงคลุ้มคลั่ง แย่งกันมุดเข้าไปในกรงแน่!
หลังหยดยาเสร็จ เขาก็เติมน้ำสะอาดลงไปครึ่งถัง แล้วคนให้เข้ากัน
เขาหิ้วถังกลับมาที่ดาดฟ้าเรือ แล้วเรียกทุกคนมาช่วยหั่นเหยื่อ
ปลาเบ็ดเตล็ดที่ติดอวนลากขึ้นมาด้วยก่อนหน้านี้ ถูกสับเป็นชิ้นขนาดเท่านิ้วมือ แล้วเทลงไปแช่ในถังทั้งหมด
เนื้อปลาดูดซึมยาเรียกปลาที่เจือจางอยู่ในน้ำเข้าไปจนทั่ว กลิ่นหอมก็เข้มข้นฟุ้งกระจายขึ้นมาทันที!
พวกชาวประมงเห็นจนชินแล้ว
ไม่มีใครสังเกตว่าถังน้ำนี้ซ่อนกลเม็ดอะไรไว้ ต่างคิดว่าเป็นวิธีแช่เหยื่อสูตรลับที่พี่หยางคิดขึ้นมาใหม่ จึงพากันพยักหน้าชม “พี่หยางนี่มีวิธีจริง ๆ!”