เพียงโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา เขาก็เห็นเต่าทะเลตัวใหญ่ยังคงหมอบอยู่ท่ามกลางกอปะการัง หางกระดิกขึ้นลงเหมือนกำลังงีบหลับ ดูสบายใจไม่น้อย
เขาค่อย ๆ ว่ายเข้าไปใกล้ เต่าทะเลไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น เพราะอย่างไรมนุษย์ก็ไม่ได้ทำร้ายมันอยู่แล้ว จึงไม่มีอะไรให้ต้องตื่นตระหนก
เย่หยางยื่นมือไปรองกระดองเต่าไว้มั่นคง ก่อนจะยกมันขึ้นมาทั้งตัว คราวนี้เต่าทะเลถึงเพิ่งรู้สึกตัว มันยื่นขาถีบไปมาสองสามที ดิ้นกระเสือกกระสนอยู่พักหนึ่ง แต่แรงแค่นั้นจะไปทำอะไรได้? เย่หยางจับมันไว้แน่นตั้งแต่แรกแล้ว
“ว้าว พี่จับมันขึ้นมาได้แล้ว!”
“พี่หยางเก่งมากเลย!!”
เสียงเชียร์ใส ๆ สองเสียงดังขึ้นจากบนฝั่งทันที
เย่หยางโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา ในอ้อมแขนกอดเต่าทะเลตัวใหญ่สีเทาอมเขียวไว้มั่น หยดน้ำไหลรินลงมาตามกระดองไม่ขาดสาย
“ไปกันเถอะ ฟ้ายังไม่มืด รีบทำความสะอาดให้มันดี ๆ ถือว่าทำ ‘เสริมสวยกระดองเต่า’ ให้มันก็แล้วกัน!” เขาสะบัดน้ำออกจากเส้นผม พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
สาว ๆ สองคนกระโดดโลดเต้นตามหลังมา ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด
ตอนนั้นเอง เฉินเมิงเมิงกำลังนั่งยอง ๆ วาดรูปหัวใจเล็ก ๆ ด้วยกิ่งไม้อยู่บนพื้นกับหลี่หมิงเชียนบนชายหาด พอได้ยินเสียงดังขึ้น เฉินเมิงเมิงก็เงยหน้ามอง
“โอ๊ย!” เฉินเมิงเมิงลุกพรวดขึ้นมา รีบเดินเข้าไปใกล้ เดินวนรอบเต่าทะเลครึ่งรอบแล้วเลียริมฝีปาก ก่อนจะพูดว่า “พี่หยาง ของดีขนาดนี้... คืนนี้เอาไปทำกับข้าวเพิ่มใช่ไหมคะ?”