ซูสือหยู่กลอกตาใส่วงโต “เมิงเมิง นี่สมองเลอะเลือนไปแล้วหรือไง?!”
“ตั้งห้าสิบกว่านาทีแล้วนะ! รวมกันก็เกือบชั่วโมงแล้ว! ลองจับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเองดูสิ ยังอุ่นอยู่ไหม?”
“ดูเงาตอนนี้สิ เอียงยาวเหมือนเส้นบะหมี่แล้ว ยังจะบอกว่า ‘แป๊บเดียว’ อีกเหรอ? คิดจะหลอกใครกันแน่!”
เฉินเมิงเมิงทำหน้างุนงง “เอ๊ะ? นานขนาดนั้นเลยเหรอ?!”
พูดจบก็หันไปขอความช่วยเหลือจากเย่หยาง “พี่หยาง เราว่ายน้ำกันเกือบชั่วโมงจริง ๆ เหรอ?”
เย่หยางอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “อือ สอนพวกเธอทำท่าต่าง ๆ ใช้เวลายี่สิบนาทีได้ แล้วก็ไปว่ายเล่นในเขตน้ำลึกอีกครึ่งชั่วโมงกว่า… ก็ประมาณนั้นแหละ”
เฉินเมิงเมิงกะพริบตาปริบ ๆ “โห… เล่นเพลินจริง ๆ ด้วย จนลืมเวลาไปเลย…”
ซูสือหยู่แค่นเสียงเย็นชาทันที “เห็นไหม? รู้สึกผิดแล้วใช่ไหมล่ะ? เอาแต่สนุกอยู่คนเดียว ทิ้งพวกพี่น้องให้เป็นแค่ฉากหลัง!”
เฉินเมิงเมิงได้ยินแล้วรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง รีบหันไปถลึงตาใส่เธอ “เฮ้! พูดให้มันชัด ๆ หน่อย หมิงเชียนอยู่ในน้ำกับฉันตลอดเลยนะ! ทำไมถึงพูดถึงฉันคนเดียวล่ะ?!”
“เธอเป็นพวกเดียวกับฉัน ส่วนเธอต่างหากที่เป็นคนทรยศ ใช่ไหมล่ะ?!”
ซูสือหยู่ถูกย้อนจนพูดไม่ออก ชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะกระแอมเบา ๆ สองครั้ง แล้วเบนสายตาไปมองนกนางนวลที่บินผ่านบนท้องฟ้า
เย่เสี่ยวหยูเห็นท่าไม่ดี รีบยื่นมือเข้ามาห้าม “พอ ๆ ๆ! ถ้าเถียงกันต่อ ดวงอาทิตย์ได้ตกดินจริง ๆ แน่! ใครอยากดำน้ำก็รีบหน่อย พอฟ้ามืดน้ำทะเลจะเย็นนะ!”