สาว ๆ ยืนล้อมวงกัน ต่างคนต่างพูดพล่าม หัวเราะกันเหมือนนกกระจอกน้อยกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งได้ลูกอม
“เอาล่ะ เก็บกวาดเสร็จแล้ว” เย่หยางตบมือเบา ๆ แล้วประคองเต่าทะเลขึ้นมา “ส่งมันกลับทะเลกันเถอะ”
เขาเดินลงไปในน้ำตื้น ยกแขนขึ้น เต่าทะเลก็ใช้ขาสั้นทั้งสี่พุ้ยน้ำอย่างร่าเริง เสียงน้ำกระเพื่อมดังซ่า ๆ มันสะบัดหางแล้วหมุนตัวมุดลงไปในทะเลสีคราม ไม่นานก็เหลือเพียงเงาเลือนราง
“ฮิ ๆ รู้สึกเหมือนเมื่อกี้เราเพิ่งช่วยชีวิตสารคดีเกี่ยวกับทะเลเลยนะ!”
เย่เสี่ยวหยูกับซูสือหยู่สบตากัน แล้วหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
ก็พวกเธอเป็นคนแรกที่พบเต่าทะเลตัวใหญ่ซึ่งดูอ่อนแรงไร้ชีวิตชีวาตัวนั้น ทั้งยังเรียกเย่หยางมาช่วย แล้วก็ช่วยกันเฝ้าจนเก็บเพรียงที่น่ารำคาญออกหมด…ความรู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้เปลี่ยน “เจ้าตัวน่าสงสาร” ให้กลายเป็น “นักสู้ผู้เปี่ยมพลัง” ด้วยมือของตัวเองนั้น ทำให้สบายใจยิ่งกว่าเก็บเงินได้ห้าร้อยหยวนเสียอีก
รอจนเต่าว่ายไปไกล เหลือเพียงจุดดำเล็ก ๆ แล้วหายลับจากสายตาไปโดยสิ้นเชิง
เย่หยางสะบัดหยดน้ำออกจากขากางเกง ลุกขึ้นยืนแล้วตบมือเบา ๆ ก่อนยิ้มเรียกสาว ๆ “ไปกันเถอะ คุณเต่ากลับไปเดินทางต่อแล้ว พวกเราก็ต้องรีบลงมือเหมือนกัน! รีบไปล้างตัวที่แอ่งน้ำจืดกลางเกาะก่อนพระอาทิตย์ตกดีกว่า ไม่อย่างนั้นถ้าตากแดดต่ออีกครึ่งชั่วโมง เกลือบนตัวคงเอาไปดองผักได้แล้ว!”
“ได้เลย พี่หยาง! พวกเราไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน แล้วรีบไปอาบน้ำกันเถอะ!”