ฟังเสียงตัดพ้อทั้งน้ำตาของเนี่ยนเนี่ยน รวมถึงคำสัญญาที่เธอให้ไว้กับทวดที่พูดถึง ซ่งหลีก็อดคิดไม่ได้ว่าบางทีเรื่องที่เด็กน้อยคนนี้เล่าอาจเป็นความจริงทั้งหมด
หรือว่าเธอจะเป็นแม่ของเด็กคนนี้จริง ๆ?
หรือว่าเธอมาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขาอันห่างไกลแห่งนั้นจริง ๆ ที่นั่นมีหญิงชราคนหนึ่งซึ่งจากไปพร้อมความรู้สึกผิดและความอาลัยอย่างสุดซึ้ง เพราะรอจนถึงวาระสุดท้ายก็ยังไม่ได้พบเธอกลับบ้าน?
ส่วนวิญญาณของหญิงชราก็ยังลอยอยู่ตรงทางแยกที่เธอต้องผ่านยามกลับบ้าน คอยเฝ้ารอวันกลับมาของเธออย่างมีความหวัง
แต่ทำไมเธอถึงนึกอะไรไม่ออกเลยนะ?
ทำไมถึงนึกไม่ออกสักทีว่ามีย่าที่รักและเอ็นดูเธอ แถมเธอยังเคยคลอดลูกคนหนึ่งด้วย
ถ้าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง คนทั้งสองก็เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอเลยนะ! เธอกลับลืมคนสำคัญขนาดนี้ไปได้ ช่างไม่สมควรเลยจริง ๆ
ซ่งลีก้มหน้า ใช้มือกุมศีรษะอย่างเจ็บปวด
“เสี่ยวอิง เป็นอะไรไป?”
พอเห็นซ่งลีกุมศีรษะ ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่ก็คิดว่าเธอไม่สบายตรงไหน จึงรีบลุกเข้าไปดู
“แม่คะ หนูไม่เป็นไร แค่รู้สึกแย่เท่านั้น แม่ว่า ทำไมหนูถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้คะ เหมือนคนโง่ที่ลืมทุกคนที่รักหนูกับคนที่หนูรักไปหมด ใช้ชีวิตเหมือนคนปัญญาอ่อนเลย”
ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่ตบไหล่ซ่งหลีเบา ๆ
“หนูไม่ได้ผิด คนผิดคือคนเลวพวกนั้น พวกเขาทำให้หนูต้องกลายเป็นแบบนี้ แต่ไม่ต้องเสียใจนะ แม่เชื่อว่าสักวันหนูจะได้ความทรงจำที่หายไปกลับคืนมาทั้งหมดแน่นอน”