ซ่งหลียืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เนี่ยนเนี่ยนกอดเธอไว้
เธอมองเด็กหญิงตัวน้อยในกระจกที่ผูกพันกับเธออย่างเหลือเกิน ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดก็ยกมืออีกข้างวางลงบนตัวเนี่ยนเนี่ยน ก่อนจะโอบเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมกอด
“แม่คะ แม่...”
เนี่ยนเนี่ยนพร่ำเรียกแม่ราวกับละเมอ คล้ายอยากชดเชยจำนวนครั้งที่ไม่ได้เรียกแม่ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาให้ครบในคราวเดียว
เธอซุกใบหน้าเล็ก ๆ ลงกับอกของซ่งหลี เสียงที่เปล่งออกมาฟังอู้อี้เล็กน้อย
เสียงนั้นแผ่วเบา ราวกับลูกแมวตัวน้อย
ซ่งหลีพลันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกเป็นรู มีบางอย่างแทรกซึมเข้าไป แล้วเติมเต็มจนแน่นในพริบตา
เสียงเรียกของเนี่ยนเนี่ยนยังคงดังต่อเนื่อง เธออยากตอบรับ แต่กลับเขินอายเกินกว่าจะเปล่งเสียง
เพราะก่อนหน้านี้เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นสาวโสดที่ยังไม่เคยแต่งงานและไม่มีลูก ต่อให้ตอนนี้ถูกบีบให้ยอมรับว่าเนี่ยนเนี่ยนเป็นลูกสาวของเธอแล้ว แต่ในใจก็ยังทำใจยอมรับได้ไม่เต็มที่
แต่เมื่อเผชิญกับความรักอันล้นเหลือของเนี่ยนเนี่ยน เธอก็รู้สึกว่าตัวเองควรทำอะไรสักอย่าง จึงก้มศีรษะลงเล็กน้อย วางคางเบา ๆ บนศีรษะเล็ก ๆ ของเด็กน้อย แล้วกอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด
แม้ซ่งหลีจะไม่ได้ตอบกลับ แต่เนี่ยนเนี่ยนสัมผัสได้ว่าแม่กำลังตอบรับเธอด้วยวิธีอื่น จึงยิ่งเรียกอย่างร่าเริงกว่าเดิม
แม่คะ เนี่ยนเนี่ยนจะเรียกแม่วันนี้ ไม่ใช่แค่วันนี้ พรุ่งนี้ก็จะเรียกด้วย...
ต่อไปเนี่ยนเนี่ยนจะเรียกแม่ทุกวันไม่หยุด เรียกจนกว่าแม่จะนึกถึงเนี่ยนเนี่ยนได้