“ตาเฒ่า คุณทำอะไรน่ะ ระวังกระดูกหักนะ คิดว่าตัวเองยังหนุ่มอยู่หรือไง ทำอะไรไม่ดูแรงเลย”
ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่ร้องเอ็ดเขาด้วยความเป็นห่วงอยู่ข้าง ๆ
“พ่อ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?” ซ่งหลีมองผู้บัญชาการเฒ่าฟู่อย่างเป็นห่วง
ผู้บัญชาการเฒ่าฟู่โบกมือให้พวกเขา “ไม่เป็นไร เนี่ยนเนี่ยน เล่าต่อสิ”
เนี่ยนเนี่ยนถอนหายใจโล่งอก ดูท่าคุณปู่ฟู่จะเชื่อเรื่องที่เธอพูดแล้ว
แค่มีคนยอมเชื่อเธอก็ดีแล้ว แต่เธอต้องพยายามอีกหน่อย
“หลังจากนั้น ครั้งที่ฉันไปเดินซื้อของกับคุณย่าทวดและพี่สะใภ้จาง หลี่อวี้หลิงฉวยโอกาสตอนคุณย่าทวดกับพี่สะใภ้จางกำลังซื้อของเล่นให้ฉัน วางยาให้ฉันสลบแล้วอุ้มขึ้นรถ
อ้อ คนที่ไปกับเธอคือลุงไต้ที่อยู่บ้านตรงข้ามกัน ตอนนั้นหลี่อวี้หลิงบอกให้ลุงไต้เอามือปิดปากฉันจนตาย แต่ลุงไต้ไม่ยอม เธอเลยข่มขู่เขา สุดท้ายลุงไต้ก็จับเธอมัด แล้วปล่อยฉันไป...”
“หนูบอกว่าคนที่ชื่อไต้เป็นคนปล่อยหนูไปเหรอ?”
ผู้บัญชาการเฒ่าฟู่เห็นว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องถามให้ชัดเจน
คำกล่าวที่ว่าความคิดหนึ่งทำให้คนกลายเป็นพระ อีกความคิดทำให้กลายเป็นมาร ดูจะเห็นได้ชัดในตัวคนที่ชื่อไต้ผู้นี้
ความเมตตาที่เขามอบให้เพียงชั่วขณะช่วยชีวิตเด็กคนนี้เอาไว้ เมื่อชายหนุ่มต้องเผชิญโทษตามกฎหมาย หากเห็นแก่ที่เขาปล่อยเนี่ยนเนี่ยนไป ก็คงได้รับการพิจารณาโทษอย่างผ่อนปรนแน่นอน