ซูม่านเพิ่งอาบน้ำเสร็จ พันผ้าเช็ดตัวเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น ไอร้อนจากห้องน้ำอบจนแก้มเธอแดงระเรื่อ ปลายผมยังมีหยดน้ำเกาะพราว หยดน้ำไหลไปตามแผ่นหลังขาวเนียน ก่อนซึมหายเข้าไปใต้ขอบผ้าเช็ดตัว
พอเปิดตู้เย็น ลมเย็นจากช่องแช่ก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ปลายนิ้วเพิ่งแตะขวดนมแก้ว จู่ ๆ เงาร่างอุ่นร้อนก็ปกคลุมลงมาจากด้านหลัง
เธอหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ชายผ้าเช็ดตัวกวาดผ่านประตูตู้เย็นจนเกิดเสียงกระแทกทึบ ๆ
ชายตรงหน้าสูงสง่า สวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัดเย็บอย่างประณีต พับแขนเสื้อขึ้นจนถึงกลางท่อนแขน โครงร่างที่เคยผอมบางในความทรงจำของเธอ บัดนี้ถูกกล้ามเนื้อเติมเต็มจนดูแข็งแกร่งและคมเข้ม
หัวใจของซูม่านบีบรัดฉับพลัน มือกำขอบผ้าเช็ดตัวแน่น
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ที่นี่คือตระกูลลู่นะ
ลู่ฉงบดบังร่างเล็กของเธอจนมิด เขาก้มหน้าจ้องหญิงสาวที่ยืนนิ่งแข็งอยู่กับที่
เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมเปียกชื้นแนบอยู่ข้างแก้ม เส้นผมเปียกสองสามเส้นติดอยู่บนลำคอขาวผ่อง ขยับไหวเล็กน้อยตามจังหวะกลืน ผิวที่เผยออกมาขาวอมชมพู ราวกับไข่ที่ปอกเปลือกแล้ว ทั้งเนียนทั้งขาวจนแสบตา ชวนให้รู้สึกเย้ายวนอย่างเป็นธรรมชาติ
หยดน้ำเกาะอยู่ตรงแอ่งไหปลาร้า ไหวขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ชวนให้หัวใจคนมองสั่นระริก
เธอดูบริสุทธิ์บอบบาง ทว่าสายตากลับเผยความหวาดกลัว
“พี่สะใภ้ ไม่เจอกันนานเลยนะ”
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของชายหนุ่มดังขึ้นในห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่า เจือแววหยอกเย้าและเย้ยหยันอย่างไม่คิดปิดบัง
ซูม่านกำผ้าเช็ดตัวแน่นด้วยความกลัว สัญชาตญาณแรกคืออยากซ่อนตัว เธอก้มหน้า พยายามเลี่ยงออกไปทางด้านขวาของเขา