ในเวลานี้ ซูม่านกำลังเดินอยู่บนถนนร่มรื่น เธอก้าวตามเสิ่นจือสิงอย่างว่าง่าย โดยอยู่ห่างจากเขาครึ่งก้าว
ชายหนุ่มเข็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบ ล้อลากกลิ้งไปบนพื้นอย่างมั่นคง ไม่เปลืองแรงเลยสักนิด
เธอลอบมองแผ่นหลังของเขา
เสื้อกั๊กสีดำรัดช่วงเอวให้ดูเพรียวบาง แนวจากไหล่และแผ่นหลังลงมาถึงสะโพกก่อเป็นรูปสามเหลี่ยมคว่ำที่ดูเนี้ยบและเฉียบคม
มองต่ำลงไปอีก
อืม
ก้นเด้งใช้ได้เลย
สายตาของซูม่านหยุดอยู่ตรงนั้นสองสามวินาที ก่อนจะเลื่อนหนีไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้
【โฮสต์ เมื่อกี้กำลังดูอะไรอยู่เหรอ?】
เสียงระบบดังขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงกวนประสาทราวกับในที่สุดก็จับผิดเธอได้
“ฉันกำลังตรวจสอบความแม่นยำของข้อมูลระบบ” ซูม่านตอบหน้าตาเฉย
【หวังว่าคุณจะสังเกตข้อมูลร่างกาย ไม่ใช่ข้อมูลก้นนะ】
“สัดส่วนสะโพกกับขาก็อยู่ในขอบเขตการวิเคราะห์ร่างกายเหมือนกัน”
【…คุณนี่หื่นจริง ๆ】
“ขอบคุณ นั่นถือเป็นคำชมความสามารถในการทำงานของฉัน”
【จะบอกความลับให้ เมื่อกี้ตอนคุณจ้องก้นเขา ความถี่ในการก้าวของเขาลดลง เขารู้ว่าคุณกำลังมอง เลยจงใจเดินช้าลงให้คุณดูนาน ๆ】
“วั่งไฉ ถ้ายังพูดมากอีก รอภารกิจเสร็จฉันจะไม่ซื้อกางเกงในให้แล้วนะ”
【…โฮสต์ใจร้ายจัง】
ซูม่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วไม่สนใจมันอีก
แต่สายตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อนไปข้างหน้าอีกครั้ง
กางเกงสูทเป็นแบบที่ทำให้คนดูเคร่งขรึมได้ง่ายที่สุด แต่พออยู่บนตัวเขากลับมีเสน่ห์เย้ายวนที่ทั้งยับยั้งชั่งใจและอันตราย
【โฮสต์ คุณมองอีกแล้ว】ระบบพูดเสียงแผ่ว
“ฉันแค่ประเมินสุขภาพและท่วงท่าของเป้าหมาย”
【สุขภาพและท่วงท่า? ถึงกับต้องประเมินก้นเขาด้วยเหรอ?】
ซูม่านตอบหน้าตาเฉย “ทรงสะโพกของเขาเป็นแบบเชิดขึ้น แสดงว่ากล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวแข็งแรง และขาก็ระเบิดพลังได้ดี”
【โฮสต์ เลิกแถเถอะ เมื่อกี้อัตราการเต้นหัวใจคุณเพิ่มขึ้นอีกแล้ว】
“ก็เพราะเดินเร็วขึ้นไง”
【คุณมือเปล่า ส่วนเขาเข็นกระเป๋าสองใบ คุณเดินเร็วขึ้นเนี่ยนะ? ยังมียางอายอยู่ไหม?】
“ไม่มี”
【…เอาเถอะ คุณนี่สุดจริง】
มุมปากของซูม่านโค้งขึ้นนิด ๆ แต่เธอก็รีบเก็บรอยยิ้มนั้นไว้ แล้วรักษาสีหน้าว่าง่ายอ่อนโยนเอาไว้ดังเดิม
แต่ระบบไม่คิดจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ
【โฮสต์ โฮสต์ ลองทายสิว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่?】
“ไม่รู้”
【เมื่อกี้ฉันสแกนคลื่นสมองเขามา เขากำลังคิดถึงคุณ】
“…เธอสแกนคลื่นสมองได้ด้วยเหรอ?”
【ดูสิ หูเขาแดงนิด ๆ แล้ว ผู้ชายหูแดงแบบนี้ ในหัวต้องคิดเรื่องไม่ดีอยู่แน่นอน】
สายตาของซูม่านจับอยู่ที่ใบหูของเขา
จริงด้วย ขอบใบหูมีสีแดงระเรื่ออยู่ชั้นหนึ่ง
【เห็นไหม ๆ แดงแล้ว แดงแล้ว!】
“เบาเสียงหน่อย” ซูม่านด่าในใจ “จะโวยวายในหัวฉันทำไม”
【ยังไงคนอื่นก็ไม่ได้ยิน! โฮสต์ยอมรับมาเถอะว่าคุณอยากได้ตัวเขาแล้ว!】
“ฉันแค่กำลังทำภารกิจ”
【ทำภารกิจต้องจ้องก้นเขาด้วยเหรอ? ต้องสนใจว่าทรงสะโพกเขาเชิดหรือห้อยด้วยเหรอ?】
“พูดอีกคำเดียว ฉันจะเปลี่ยนเธอให้พูดภาษาเด็กทารกจริง ๆ ด้วย”
【ภาษาเด็กทารกก็ภาษาเด็กทารก! อุแว้อุแว้อุแว้! โฮสต์อยากได้ตัวพระเอกแต่ไม่ยอมรับ! อุแว้อุแว้อุแว้!】
“…”
ซูม่านสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตัดสินใจไม่สนใจระบบที่กำลังคลุ้มคลั่งตัวนี้
สายตาของเธอเลื่อนไปจับแผ่นหลังสูงโปร่งที่อยู่ข้างหน้าอีกครั้ง
【ขอถามเบา ๆ โฮสต์คิดจะเริ่มลงมือเมื่อไหร่?】
“รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน”
【ถ้าเขาไม่เริ่มสักทีล่ะ?】
“เขาเริ่มแน่” มุมปากของซูม่านโค้งขึ้น “ผู้ชายน่ะ ต้านทานการยั่วยวนไม่ไหวหรอก”
【แต่เขาไม่ใช่คนเย็นชาและรักความสำรวมเหรอ?】
“เย็นชาและรักความสำรวมงั้นเหรอ? นั่นเอาไว้ให้พวกเธอดูต่างหาก” ซูม่านหัวเราะเบา ๆ ในใจ “ตอนฉันเพิ่มเขาเป็นเพื่อนในวีแชตเมื่อกี้ เธอเห็นแววตาเขาไหม? รูม่านตาขยายเลยนะ”
【คุณสังเกตเห็นแม้แต่รูม่านตาเขาขยายด้วย!】
“ฉันเป็นผู้เล่นระดับสูง” ซูม่านพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “พื้นฐานของผู้เล่นระดับสูงคืออ่านสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอีกฝ่ายกลับให้ได้ ในวินาทีที่เขามองเรา”
【แล้วอ่านอะไรได้บ้าง?】
“เขามีปฏิกิริยา” เสียงของซูม่านแผ่วเบา เจือความมั่นใจอยู่เล็กน้อย “แต่เขาไม่ยอมรับหรอก เขาคิดว่าตัวเองไม่ควรหวั่นไหวเพราะความงาม เดี๋ยวก็เอาแต่ด่าตัวเองในใจ แล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป”
【…โฮสต์น่ากลัวจัง】
“ขอบคุณ”
【แล้วนางเอกล่ะ? พระเอกมีท่าทียังไงกับเธอ?】
“กับเธอน่ะเหรอ?” ซูม่านยกมุมปาก “พระเอกไม่มีปฏิกิริยาทางร่างกายกับเธอเลย ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ผู้ชายคนหนึ่งไม่เคยเกิดความปรารถนาขั้นพื้นฐานต่อผู้หญิงคนหนึ่งเลย เธอคิดว่าเป็นเพราะอะไร?”
【…ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?】
“ไม่ใช่ไม่รู้สึกอะไร” ซูม่านพูดช้า ๆ “แต่เขาไม่เคยมองเธอเป็นผู้หญิงด้วยซ้ำ ในสายตาพระเอก นางเอกก็คงเป็นแค่คนรู้จักที่รู้จักกันมานานเท่านั้น เธอมองตัวเองเป็นว่าที่แฟน แต่พระเอกไม่เคยคิดไปถึงขั้นนั้นเลย”
【แล้วทำไมเขาถึงยอมให้เธอโพสต์อวดความหวานในโมเมนต์ล่ะ?】
“ข้อหนึ่ง เขาแทบไม่ดูโมเมนต์ ข้อสอง นางเอกตั้งค่าไม่ให้เขาเห็น”
“ในโมเมนต์ของเขามีโพสต์อยู่ไม่กี่อัน เธอคิดว่าเขาจะไถดูเหรอ? เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางเอกโพสต์รูปอะไร”
【…งั้นนางเอกก็อวดไปเสียเปล่าสิ?】
“ก็ไม่ถึงกับเสียเปล่า” มุมปากของซูม่านโค้งเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เธออวดให้คนทั้งโลกเห็น ยกเว้นพระเอก พอคนทั้งโลกคิดว่าพวกเขาเป็นคู่กันหมดแล้ว พระเอกกลับมาจับมือฉัน เธอว่า สีหน้าของนางเอกตอนนั้นจะดูดีไหม?”
【โฮสต์เป็นปีศาจหรือไง?】
“ถามไปแล้วนี่”
【แต่ฉันอยากถามอีกครั้ง โฮสต์เป็นปีศาจหรือไง?】
“ฉันเป็นชาเขียว” ซูม่านยิ้มอย่างเขินอาย
“ขั้นสูงสุดของชาเขียวคือทำให้ทุกคนคิดว่าเราเป็นคนดี แล้วฉวยของของพวกเขาไปต่อหน้าต่อตา”
【…ฉันจะทำป้ายหลุมศพให้คุณ】
“บนป้ายเขียนว่าอะไร?”
【เทพแห่งชาเขียว ชื่อเสียงเลื่องลือชั่วกาล】
“ไสหัวไปเลย”
ซูม่านยกมุมปากขึ้น เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังสูงโปร่งที่อยู่ข้างหน้า
ระบบหัวเราะคิกคักอยู่ในหัว
ซูม่านแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
ฝีเท้าของเธอเร่งขึ้นไปอีกครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
แสงแดดตกกระทบปลายผมของเธอ และไหล่กว้างของเขา
เงาของทั้งสองคนทอดทับซ้อนกันอยู่บนพื้น
วั่งไฉคิดว่าตัวเองเลือกคนไม่ผิดจริง ๆ โฮสต์สุดเจ๋งแบบนี้ต้องซื้อกางเกงในตัวน้อยให้มันได้หลายตัวแน่