ประโยคนั้นราวกับไปเปิดสวิตช์อะไรบางอย่าง คนที่นั่งอยู่รอบด้านหลายแถวพากันหันขวับมามองซูม่านพร้อมกัน สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอ บางคนหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมถ่ายคลิป บางคนถึงกับขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เธอ
ซูม่านกลับไม่แสดงท่าทีอะไร
เธอค่อย ๆ กางหนังสือเรียนออก ปลายนิ้วกดหน้ากระดาษไว้เบา ๆ ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวที่กำลังสงสัยเต็มแก่ แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ
“รู้จักกันตอนเล่นเกมน่ะ”
ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าใครหลุดเสียง “อ๊ะ” เบา ๆ รอบข้างก็พลันมีเสียงฮือฮาที่แทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ดังระงม
“จริงเหรอ?”
“ง่ายแค่นี้เลย?”
หญิงสาวคนนั้นยิ่งนิ่งอึ้ง ดวงตาเบิกกว้าง เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนี้
“เกมอะไรเหรอ?” เธอขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยความใคร่รู้ “เล่นแล้วจะได้คบกับดาวมหาวิทยาลัยทั้งหญิงทั้งชายเลยเหรอ? กลับไปฉันจะโหลดมาเล่นเดี๋ยวนี้เลย!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วบริเวณ
ซูม่านไม่ได้ตอบทันที เธอหยิบกระบอกน้ำเก็บความร้อนสีชมพูขึ้นมาเปิดฝาแล้วจิบ อุณหภูมิร้อนเกินไปนิด คล้ายกับสายตาของใครบางคนที่ทอดมองเธอมาตลอดสามวันนี้ ทั้งร้อนแรงและข่มกลั้น
พวงแก้มขาวนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอตอบคำถามจากเพื่อนร่วมชั้นอย่างไม่ใส่ใจนักว่า “เกมดับเบิลยูน่ะ”
--
ทันทีที่ประตูห้องเรียนขั้นบันไดถูกผลักเปิด สายตาของทุกคนก็หันไปมองทางเข้าอีกครั้ง