ซูม่านซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา นิ้วมือขยับดึงกระดุมสั่งตัดบนเสื้อเชิ้ตของเขาโดยไม่รู้ตัว
“ที่รัก ฉันมีเรื่องอยากถามหน่อย”
ลู่เซียวเงยหน้าจากเอกสาร ฝ่ามือใหญ่แนบลงบนเอวคอดของเธออย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วลูบคลึงเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้าบางราวกับกำลังปลอบประโลม “หืม?”
ซูม่านกะพริบตา น้ำเสียงแสร้งทำเป็นสบาย ๆ ทว่าลึกลงไปในดวงตากลับมีแววหยั่งเชิงเล็กน้อย
“หลังจากคุณฟื้นความทรงจำ... แล้วรู้ว่าอุบัติเหตุรถชนครั้งนั้นเป็นฝีมือฉัน ทำไมถึงไม่โกรธล่ะ?” เธอชะงักไปเล็กน้อย เสียงค่อย ๆ เบาลงอย่างไม่รู้ตัว ราวกับมีความลังเลซ่อนอยู่ “ไม่เคยคิดจะ... แก้แค้นฉันบ้างเหรอ?”
ลู่เซียวมองเธอ สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่พลันเคร่งขรึมลงชั่วขณะ แววตาลึกล้ำมีความรู้สึกซับซ้อนพลุ่งพล่าน เขายกมือขึ้น ใช้นิ้วยาวบีบแก้มนุ่มขาวของเธอเบา ๆ คล้ายกำลังลงโทษที่เธอคิดฟุ้งซ่าน
“แก้แค้นคุณเหรอ? ผมรักเบบี๋แทบไม่ทัน จะไปแก้แค้นคุณได้ยังไง?”
สายตาของลู่เซียวจับอยู่บนใบหน้าเธอ แน่วแน่จนแทบแผดเผา
“ถ้าไม่มีอุบัติเหตุครั้งนั้น ผมก็คงไม่ได้พบคุณ เมื่อเทียบกับการไม่ได้พบคุณแล้ว... ผมยอมให้คุณชนล้มสักร้อยครั้ง พันครั้งยังได้”
ซูม่านรู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัวเมื่อถูกสายตาจดจ่อแทบจะคลั่งไคล้ของเขามอง เธอหลบตาไปมา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วหรี่ตามองเขา “แล้วไม่เคยคิดจะเมินฉันสักพักก่อนเหรอ?”
ลู่เซียวเลิกคิ้วเล็กน้อย มองเธอก่อเรื่องอย่างใจเย็น “หืม?”
ซูม่านยิ่งพูดยิ่งได้ใจ ถึงกับลุกขึ้นนั่งตัวตรง วิเคราะห์ให้เขาฟังอย่างมีเหตุผล “ก็จงใจไม่สนใจฉัน แกล้งทำเป็นโกรธ รอให้ฉันรู้สึกผิด รอให้ฉันละอายใจ แล้วรอให้ฉันเป็นฝ่ายเข้าไปตื๊อคุณ เอาใจคุณ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ลู่เซียวก็เอ่ยขัดเสียงขรึม “ไม่มีทาง”
ซูม่านชะงักไป