หลินหว่านต้องขายหน้าครั้งใหญ่ในงานเลี้ยงวันเกิดของตัวเอง
สารภาพรักต่อหน้าทุกคนแล้วถูกปฏิเสธ แถมยังไม่ได้แม้แต่คำพูดรักษาน้ำใจสักประโยคเดียว ความสง่างามและความภาคภูมิใจที่พยายามประคองไว้มาโดยตลอดเริ่มสั่นคลอนทันทีที่เสิ่นจือสิงหันหลังจากไป
เธอยืนอยู่กลางฝูงชน ข้างหูมีแต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่พยายามกดให้เบาลง กับสายตาที่แอบมองมาเป็นระยะ คนที่เคยรายล้อมประจบเอาใจเธอยังคงยิ้มแย้ม ทว่าเธอกลับรู้สึกว่าสายตาทุกคู่เหมือนเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงจนแน่นหน้าอก
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอเคยต้องอับอายขนาดนี้เสียเมื่อไรกัน?
หลังคืนนี้ เรื่องวุ่นวายจากการสารภาพรักคงแพร่ไปทั่ววงสังคมในเวลาไม่นาน และเธอก็จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาของทุกคน
พอคิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินหว่านแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่
เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว กวาดตามองฝูงชน ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่ซูม่านซึ่งยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงมุมห้อง
หญิงสาวถือแก้วน้ำผลไม้ สวมชุดราตรีเรียบง่ายราคาไม่แพง ไม่ได้ประดับเครื่องเพชรราคาแพงสักชิ้น แต่กลับสะดุดตาเป็นพิเศษ
แสงไฟตกกระทบใบหน้าด้านข้างที่ขาวผ่อง ทำให้เธอดูสะอาดตาและอ่อนโยน ราวกับดอกพุดที่หลงเข้ามาในแวดวงแห่งผลประโยชน์
ทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน สายตาของพวกเขามักหยุดอยู่ที่เธอโดยไม่รู้ตัว
ในห้องทดลองก็เป็นเช่นเดียวกัน
เวลาโครงการวิจัยต้อนรับคนนอก หากมีซูม่านอยู่ด้วย รองศาสตราจารย์หนุ่มจากมหาวิทยาลัยอื่นและผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคจากบริษัทต่าง ๆ มักกระตือรือร้นเป็นพิเศษ สายตาจับจ้องเธอจนแทบละไปไหนไม่ได้
ก่อนหน้านี้หลินหว่านไม่เคยใส่ใจ
แต่ตอนนี้พอมองใบหน้าสวยสงบคู่นั้น กลับรู้สึกขัดตาขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
แววตาของหลินหว่านหม่นลงเล็กน้อย
ช่วงนี้ครอบครัวกำลังจับตาที่ดินผืนหนึ่งในมือของตระกูลจ้าว แต่ยังหาทางเจาะเข้าไปไม่ได้สักที ส่วนจ้าวเหิงนั้นมีนิสัยเสียที่ใคร ๆ ก็รู้กันดี—เห็นสาวสวยเป็นไม่ได้ โดยเฉพาะผู้หญิงสะอาดสะอ้านและมีกลิ่นอายของคนมีความรู้แบบซูม่าน เธอคงเป็นคนที่ขาดอยู่ในบัญชีรายชื่อสาว ๆ ของเขาพอดี
เดิมทีหลินหว่านยังคิดจะค่อย ๆ วางแผน แต่ตอนนี้กลับหมดความอดทนขึ้นมาเสียเฉย ๆ