เสิ่นจือสิงครางหอบต่ำ ๆ เส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้นราง ๆ
เขารู้ทั้งรู้ว่าไม่ควร แต่ยิ่งรู้ชัดเท่าไร ก็ยิ่งจมลึกลงไปจนถอนตัวไม่ขึ้น
ซูม่านในฝันแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็แพ้ราบคาบแล้ว
…ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
เธอเป็นเหมือนกับดักอันแสนอ่อนโยนแต่แฝงอันตราย เพียงชั่วพริบตาก็ทลายความอดกลั้นที่เขาภาคภูมิใจลงได้อย่างง่ายดาย
ความคิดเหล่านั้นที่เขาฝืนกดเอาไว้ในตอนกลางวัน พออยู่ในฝันกลับควบคุมไม่อยู่ เติบโตกลายเป็นความปรารถนาอันละโมบที่ยากจะหักห้าม
ลบออก…
เอวของเธอคอดบางเหลือเกิน มือเดียวของเขาก็กำรอบได้
ในห้วงฝัน เขาราวกับอยากหลอมเธอทั้งร่างเข้าไปในกระดูกและเลือดเนื้อ กักขังไว้แนบแน่นจนไม่เหลือช่องว่างแม้แต่น้อย
เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา
เสียงนั้นอู้อี้และขาดห้วง แตกต่างจากความรู้สึกตอนกลางวันที่เธอเรียกเขาว่าศิษย์พี่อย่างสิ้นเชิง
เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีช่วงเวลาที่ละโมบจนควบคุมไม่อยู่เช่นนี้
“อืม…”
ลบออก…
จู่ ๆ เขาก็ลืมตาขึ้นแล้วหลับลงอีกครั้ง ผ่านไปสองวินาทีถึงค่อยได้สติ
ที่แท้ก็เป็นแค่ความฝัน ตอนนี้ซูม่านไม่ได้อยู่ข้างกายเขา