หลังแต่งงาน เขาก็เปลี่ยนจิวลิ้นอันใหม่
เสิ่นจือสิงนอนหงายอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งพาดหน้าผาก บดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงแนวกรามคมชัดกับลูกกระเดือกที่ขยับไหวเล็กน้อย
ลมหายใจของเขาไม่สม่ำเสมอ ราวกับกำลังอดกลั้นบางอย่างอย่างสุดกำลัง
ส่วนตัวต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้...
ซูม่านกำลังนอนคว่ำอยู่บนอกเขา มือข้างหนึ่งจับคางเขาไว้ นิ้วโป้งกดอยู่บนริมฝีปากล่าง
“คุณสามียื่นลิ้นออกมาหน่อยสิ” เธอพูดเหมือนกำลังกล่อมเด็กให้กินขนม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น
เสิ่นจือสิงไม่ขยับ แขนที่พาดอยู่บนหน้าผากเกร็งแน่นจนกล้ามเนื้อเป็นมัด เส้นเลือดบนท้องแขนปรากฏให้เห็นราง ๆ
ริมฝีปากเขาเม้มเป็นเส้นตรง จิวลิ้นซ่อนอยู่หลังริมฝีปากที่ปิดสนิท ไม่เผยให้เห็นแม้แต่น้อย
“ไม่ยื่น” เสียงเขาแหบพร่า เปี่ยมด้วยความดื้อรั้นเฮือกสุดท้าย
ซูม่านกะพริบตาปริบ ๆ ก้มลงจูบตรงมุมปากเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
แขนของเสิ่นจือสิงลดลงจากหน้าผากอย่างฉับพลัน หมายจะคว้าท้ายทอยเธอไว้
แต่ซูม่านถอยออกไปแล้ว เธอคล่องแคล่วราวกับปลาไหล ลื่นหลุดจากฝ่ามือเขา ก่อนจะยันเตียงลุกขึ้นนั่ง มองเขาจากด้านบน แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ
“จะยื่นหรือไม่ยื่น?” เธอถาม
เสิ่นจือสิงมองภรรยาของตัวเอง รู้สึกว่าคำถามนี้เป็นกับดักตั้งแต่แรก
หลังแต่งงานแล้ว ภรรยาหลงใหลในตัวเองมากเกินไปจะทำอย่างไรดี?