ซูม่านรู้สึกว่าเสิ่นจือสิงดูแปลกไปเล็กน้อย
แต่บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน
ทุกอย่างยังเหมือนปกติ ทว่ามีบางช่วงที่เขาเม้มริมฝีปาก หรือก้มหน้าอ่านเอกสาร คิ้วสวยคู่นั้นจะขมวดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังอดทนกับอะไรบางอย่าง
ซูม่านถามว่าเขาเป็นอะไร เขาเพียงส่ายหน้า ยื่นมือมาขยี้กระหม่อมเธอ แล้วบอกว่านอนไม่พอ
เธอไม่ได้คิดอะไรมาก จนกระทั่งคืนนั้น
……
ในห้องนอน
เสิ่นจือสิงดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน ดวงตาเย็นชาและสำรวมในยามปกติ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหม่นลึกที่ไม่อาจสลาย
เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอก่อน แล้วไล้จูบผ่านหว่างคิ้วกับปลายจมูก แต่ละจูบหยุดลงอย่างรวดเร็ว ทว่ากลับทำให้หัวใจคนถูกจูบสั่นไหว
ซูม่านหลับตา นิ้วมือกำเสื้อบนไหล่เขาแน่น ขณะที่กำลังเคลิบเคลิ้ม จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
เป็นสัมผัสที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน วัตถุชิ้นหนึ่งทั้งเย็นและแข็ง
ซูม่านสั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาเบิกโพลงทันที มือเลื่อนจากไหล่เขาขึ้นไปประคองใบหน้า ลมหายใจไม่เป็นจังหวะขณะถามว่า “คุณ… ในปากมีอะไรอยู่เหรอ?”
“อ้าปากหน่อย” ซูม่านขยับเข้าไปใกล้ หรี่ตามอง “ขอดูหน่อย”
เสิ่นจือสิงหยุดการเคลื่อนไหว
เขาเงียบไปหลายวินาที ราวกับกำลังเตรียมใจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะค่อย ๆ อ้าปาก แลบลิ้นออกมาเล็กน้อย