ระบบลอยคว้างอยู่กลางอากาศ รู้สึกว่าตัวเองใกล้จะค้างเต็มที
ภาพสุดท้ายที่มันเห็นคือ
แสงเทียนไหวระริก ม่านโปร่งห้อยต่ำ เสื้อชั้นในผ้าไหมสีขาวจันทร์ของเสิ่นเยี่ยนชิงถูกกระชากลงจากหัวไหล่
จากนั้น เสื้อชั้นในผ้าโปร่งสีแดงชาดตัวหนึ่งก็ถูกโยนออกนอกม่านอย่างไม่ใส่ใจ ร่วงลงบนพื้นอิฐสีเขียวอย่างแผ่วเบา
แล้วต่อจากนั้นก็มีแต่ภาพโมเสก
ระบบ: “……”
ทั้งที่ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ เจ้าของร่างเดิมไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องเสิ่นเยี่ยนชิงได้เลย
เจ้าของร่างเดิมเพิ่งขยับเข้าไปใกล้ ยังไม่ทันได้แตะชายแขนเสื้อของชายหนุ่ม ก็ถูกเขาที่ดูอ่อนโยนราวหยกงามฟันสันมือจนสลบไปเสียก่อน
แต่ตอนนี้ล่ะ?
นี่มันไม่ถูกต้อง
ผิดไปหมดเลย
โฮสต์ของมันไม่เพียงไม่ถูกฟันจนสลบ กลับเป็นฝ่ายคุมเกมเสียเอง จัดการเสิ่นเยี่ยนชิงจน…
ระบบมองภาพโมเสกที่แน่นขนัด ข้อมูลในกระแสประมวลผลรวนไปชั่วขณะ
ตามเส้นทางการพิชิตใจปกติ โฮสต์ควรหาทางดับโทสะของเขาก่อน ทำให้เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอ แล้วค่อย ๆ สร้างความรู้สึกดีต่อกัน
อย่างน้อยก็ต้องผ่านภารกิจสามถึงห้าขั้น ถึงจะไปถึงช่วงสัมผัสเนื้อต้องตัวได้
แต่โฮสต์ของมันกลับข้ามขั้นตอนทั้งหมด แล้วมุ่งตรงไปถึงเป้าหมายในคราวเดียว
ระบบ: 【……โฮสต์ คุณกำลังทำอะไรอยู่】
ไม่มีใครตอบมัน
มันทำได้เพียงมองภาพโมเสกที่แผ่ขยายต่อไป
ตอนแรกภาพมัวอยู่แค่ภายในม่านเตียง ต่อมาแม้แต่แสงเงานอกม่านก็เริ่มพร่าเลือน