เรือนชุนซาน
กระดิ่งทองแดงตรงมุมชายคาไหวตามสายลมยามพลบค่ำ ส่งเสียงกรุ๋งกริ๋งแผ่วเบาอย่างเกียจคร้าน
ในห้องด้านใน กำยานที่กำลังเผาไหม้อยู่ในกระถางส่งกลิ่นหวานเลี่ยนผิดปกติ ควันบางสายคลุ้งวนจนชวนให้มึนศีรษะ
ตอนซูม่านลืมตาขึ้น กลิ่นเถ้ากำยานประหลาดยังคงติดอยู่ในจมูก
เสียงของระบบวั่งไฉพลันดังขึ้นในห้วงความคิดของซูม่าน
【โฮสต์ ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว】
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบสนอง ระบบก็รีบพูดเสริมด้วยความเร็วสูง
【พระเอกถูกวางยาแล้ว】
【พูดให้ถูกคือ ร่างเดิมเป็นคนวางยา】
ซูม่าน “……”
เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง
ความทรงจำแปลกหน้ามากมายพลันหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิด
วันนี้เอง ร่างเดิมลงมือวางยาในกระถางกำยานและในสุรา เพื่อให้ได้ตัวพระเอกมา
【โฮสต์ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวเหม่อนะ!】
น้ำเสียงของระบบแฝงความร้อนรนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
【รีบใช้ค่าความรักซื้อยาถอนพิษแล้วป้อนให้พระเอกเถอะ แบบนี้คุณจะได้ไม่ถูกไล่ออกไปเหมือนร่างเดิม】
แววตาซูม่านไหววูบ
เธอก้มมองตัวเอง สวมเสื้อชั้นในผ้าโปร่งสีแดงชาด เนื้อผ้าดีเยี่ยม บางเบาจนแทบเห็นผิวขาวผ่องราวเครื่องเคลือบด้านใน
ต้องยอมรับว่าร่างเดิมเตรียมการสำหรับคืนนี้ไว้รอบคอบไม่น้อย
ระบบเร่งเร้าเธออย่างบ้าคลั่งในห้วงความคิด
【เร็วเข้า!】
【ช้ากว่านี้อีกนิด ฤทธิ์ยาจะกำเริบเต็มที่แล้ว!】
ซูม่าน “รู้แล้ว”
เธอผลักประตูออก ชายกระโปรงเฉียดผ่านธรณีประตู
ดวงอาทิตย์ลับหลังเขาไปแล้ว เรือนชุนซานทั้งหลังถูกปกคลุมด้วยแสงอัสดงสีทองหม่น
ส่วนในห้องข้าง ๆ ชายหนุ่มดูเหมือนจะรู้สึกตัวถึงความผิดปกติแล้ว
ซูม่านผลักประตูเข้าไป กวาดตามองห้องพักของเสิ่นเยี่ยนชิง