ห้าทุ่มครึ่ง
เจียงซื่อเตะชุดเครื่องแบบที่ภรรยาดึงจนยับเยินไปไว้บนพรมข้างเตียง จากนั้นก็เอื้อมแขนยาวโอบซูม่านที่เหนื่อยจนหลับสนิทเข้ามากระชับในอ้อมกอด
มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมา เปิดหน้าเวยซิ่นซึ่งมีเพียงแถบว่างเปล่าเย็นชาอยู่แถบเดียวมานานหลายปี
เขาเลือกรูปที่เพิ่งถ่ายจากอัลบั้มภาพ
ในภาพ มือเล็กขาวเนียนของภรรยากำลังจับนิ้วมือเขาไว้แน่น
เจียงซื่อพิมพ์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว กดโพสต์ แล้วปักหมุดทันที
【เจียงซื่อ】: ภรรยาฉันขาดฉันไม่ได้หรอก @ซูม่าน
โพสต์นี้เพิ่งเผยแพร่ออกไป กลุ่มแชตเวยซิ่น “สำนักงานประจำปักกิ่งของชาวเฉาหยาง” ที่เงียบสงบอยู่เดิมก็แทบสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งกลุ่ม
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
【หลินหาง】: เชี่ย!! ข่าวใหญ่! พวกแกรีบไปดูโพสต์ปักหมุดของพี่ซื่อ จดทะเบียนแล้วเหรอ?!
【ฉีอวี่】: เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านี้พี่ซื่อไอ้หมอนี่ไม่ได้ทำตัวสนิทสนมกับพวกเราทุกวัน พูดปาว ๆ ว่าเป็นแค่มิตรภาพลูกผู้ชายหรอกเหรอ?
【คุณชายน้อยแห่งบ้านพัก】: @เจียงซื่อ ออกมาเลย! ก่อนหน้านี้ยังบอกฉันว่าอย่าคิดอะไรกับเพื่อนแกอยู่เลย วันนี้กลับจดทะเบียนแล้ว ฉันดันเชื่อคำพูดแกจริง ๆ ซะได้!
เจียงซื่อนั่งพิงหัวเตียงอย่างสบายอารมณ์ มือเดียว มองกลุ่มแชตที่วุ่นวายราวกับหม้อโจ๊กเดือด แล้วพิมพ์ตอบอย่างไม่รีบร้อน
【เจียงซื่อ】: ช่วยไม่ได้ เมียฉันชอบฉันนี่ พวกแกจะไปรู้อะไร
เพื่อน ๆ ในกลุ่มทั้งหมั่นไส้ทั้งขำกับท่าทีหน้าด้านของเขา ต่างพากันแฉธาตุแท้กันอย่างไม่ปรานี
【คุณชายน้อยแห่งบ้านพัก】: ไปให้พ้นเลย! เจียงซื่อ แกเป็นหนุ่มชาเขียวสายแมนแล้วเลิกแสดงได้ไหม? สักวันม่านม่านก็ต้องมองออกว่าแกเป็นคนยังไง!