โจวเหยี่ยนนอนไม่ค่อยหลับมาติดต่อกันสามวันแล้ว
นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่เจียงซื่อบุกมาถึงบ้านของเขา และเห็นกับตาว่าเจียงซื่อโอบซูม่านเข้ามาในอ้อมแขนต่อหน้าเขา เขาก็เริ่มรู้สึกเลือนรางว่าทุกอย่างกำลังไหลไปในทิศทางที่ควบคุมไม่ได้
ที่ทำให้เขายิ่งไม่สบายใจคือ ตลอดสัปดาห์นี้ซูม่านไม่เคยโทรหาเขาก่อนเลยสักครั้ง ซึ่งนับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เมื่อก่อนเธอมักโทรมารายงานความเป็นไปแทบจะวันเว้นวัน
แต่หลายวันนี้ โทรศัพท์ของเขากลับเงียบเกินไป
โทรหาซูม่านก็ไม่มีคนรับ ส่งข้อความไปกว่าจะตอบกลับก็ผ่านไปนาน แถมคำตอบยังขอไปทีอย่างยิ่ง
ความรู้สึกไม่ได้หายไปไหนหรอก มีแต่ย้ายไปอยู่กับคนอื่น
ไม่โทรหาเขา ก็แปลว่าโทรหาใครอีกคน
โจวเหยี่ยนนั่งอยู่ในห้องทำงาน มองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงอยู่นาน ก่อนจะลุกขึ้นคว้ากุญแจรถแล้วเดินออกไป
เขาแวะซื้อเสี่ยวหลงเปาไส้ปูและนมถั่วเหลืองจากร้านโปรดของซูม่าน จากนั้นก็แวะร้านเจซื้อทาร์ตไข่ที่เธอชอบมาหนึ่งกล่อง แล้วขับรถไปยังบ้านพักตากอากาศบนไหล่เขา
เขาคิดข้ออ้างไว้หมดแล้ว อยากเห็นนักว่าไอ้เจียงซื่อมันใช้ยาลุ่มหลงอะไรกับน้องสาวเขา ถึงได้ไม่รับสายกันเลย
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น
เจียงซื่อกำลังพิงเคาน์เตอร์กลางครัวดื่มน้ำ บนตัวยังสวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีดำ คาดเข็มขัดไว้อย่างลวก ๆ คอเสื้อเปิดกว้าง
พอได้ยินเสียงกริ่ง เขาก็เลิกคิ้ว วางแก้วน้ำ แล้วค่อย ๆ เดินทอดน่องไปยังประตู ก่อนเปิดออก
โจวเหยี่ยนในชุดสูทเรียบร้อยยืนอยู่หน้าประตู