ช่วงนี้ซูม่านยุ่งมาก
โครงการการกุศลหลายโครงการของเครือบริษัทในช่วงครึ่งปีหลังดำเนินต่อเนื่องไม่หยุดพัก ซูม่านเป็นคนจริงจังอยู่แล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ลงมือทำด้วยตัวเองทุกอย่าง เธอทำงานล่วงเวลาที่บริษัททุกวันจนดึกดื่น พอกลับถึงบ้าน แม้แต่ตอนอาบน้ำก็ยังหลับตาอาบอย่างเหม่อลอย
ผลก็คือเธอเย็นชากับเจียงซื่อมาตลอดทั้งสัปดาห์
ตลอดสัปดาห์นี้ เจียงซื่อหมาใหญ่ของเธออัดอั้นจนแทบจะทนไม่ไหว
ทุกคืนเขาถอดเสื้อเดินวนไปวนมาข้างเตียง อวดเรือนร่างตัวเองสารพัด แต่ซูม่านกลับไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมอง พอหัวถึงหมอนก็หลับไปทันที
เมื่อเจอสัญญาณออดอ้อนปนตัดพ้อว่าเขาหนาวเนื้อห่างเหิน เธอก็เพียงหลับตา ดันผ้าห่มไปทางเขาอย่างขอไปที แล้วพึมพำว่า “หนาวก็เอาผ้าห่มอีกผืนมาห่มสิคะ ที่รัก ฉันง่วงมากจริง ๆ”
คืนนี้ตอนห้าทุ่ม ซูม่านลากสังขารอันเหนื่อยล้า ก้าวเท้าเชื่องช้าแล้วผลักประตูห้องนอนเข้าไป
มือข้างหนึ่งนวดต้นคอที่ปวดเมื่อย อีกข้างก็พาตัวเองเดินไปทางเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ในใจคิดเพียงว่าอยากล้มตัวลงนอนให้เร็วที่สุด
แต่พอเงยหน้าขึ้นและเห็นภาพในห้องนอนชัด ๆ ซูม่านก็ยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่
แสงไฟในห้องนอนถูกปรับให้สลัวอบอุ่น ชวนให้ใจเต้นระรัว
เจียงซื่อเอนกายอยู่บนเก้าอี้นอนยาว
คืนนี้เขาถึงกับสวมชุดพ่อบ้านชายสีขาวดำที่แสนไม่เรียบร้อยอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
ผิวขาวเย็นตา กล้ามท้องเป็นลอนชัด และแนวกล้ามเนื้อเหนือสะโพกที่เผยให้เห็นราง ๆ ล้วนเปิดเปลือยอยู่ตรงหน้า เนื้อผ้าสีดำรัดแน่นไปกับแผงอกที่เต็มตึง ขับเน้นเรือนร่างของชายหนุ่มเต็มวัยให้ดูสมบูรณ์แบบถึงขีดสุด
ที่ร้ายกว่านั้นคือมีเครื่องประดับสวยงามประดับอยู่บนลำคอเรียวยาวของเขา
มันเป็นของขวัญที่ซูม่านซื้อให้เมื่อปีก่อน ตอนฉลองวันครบรอบ เพราะเธอเห็นว่าสวยดี