ในห้องนั่งเล่นเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงฝนซ่าซาดังมาจากนอกหน้าต่าง
เจียงซื่อมองเธอ แววตาดอกท้อคู่นั้นเต็มไปด้วยอารมณ์ลึกล้ำและร้อนแรง มือที่วางอยู่บนแผ่นหลังของเธอกระชับขึ้นเล็กน้อย “เสี่ยวม่าน เมาแล้วนะ รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”
“ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย ในการ์ตูนก็พูดแบบนี้แหละ” ซูม่านพยักหน้าอย่างแรง สีหน้าจริงจังสุดขีด
เจียงซื่อสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อุ้มเธอลงจากตักแล้ววางบนโซฟา จากนั้นลุกขึ้นถอยหลังไปหนึ่งก้าว หันหลังให้เธอ มือทั้งสองยันอยู่บนตู้ข้างโต๊ะอาหาร ไหล่ขยับขึ้นลงอยู่หลายครั้ง
เขาก้มหน้า ผมสีเงินยุ่งเหยิงบดบังดวงตา น้ำเสียงแหบพร่าและข่มกลั้น “พรุ่งนี้พอสร่างเมาแล้วเธอจะเสียใจ ไปนอนเถอะ”
ด้านหลังมีเสียงขยับยุกยิกดังขึ้น
เขาหันกลับไป เห็นซูม่านกำลังลุกจากโซฟา ถอดเสื้อคาร์ดิแกนโยนลงบนพรม แล้วดึงชายเสื้อชั้นในของตัวเองต่อ การเคลื่อนไหวของเธอทั้งงุ่มง่ามและรีบร้อน ชายเสื้อติดอยู่กับแขน ดึงเท่าไรก็ไม่หลุด จนเธอร้อนใจส่งเสียงฮึดฮัด
ในที่สุดก็ถอดเสื้อชั้นในออกได้ เผยผิวขาวราวหิมะทั่วร่าง
เธอเอียงตัวเล็กน้อย เอวคอดโค้งพับลง เส้นโค้งอวบอิ่มสะดุดตาเป็นพิเศษ
“เสี่ยวม่าน” น้ำเสียงของเจียงซื่อแฝงแววเตือน เขาเบือนสายตาหนี ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแรง “ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้”