สมองของซูม่านยังสับสน ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อย ๆ ผุดขึ้นมาเป็นเศษเสี้ยว
สัมผัสกล้ามอกของเขา
สัมผัสริมฝีปากของเขาบนริมฝีปากเธอ
เธอกัดหน้าอกเขา เธอประคองใบหน้าเขาแล้วจู่โจมจูบเขาอย่างไม่ให้ตั้งตัว……
เธอนึกออกหมดแล้ว
ซูม่านสูดหายใจลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเจียงซื่ออย่างจริงจัง
“ฉันนึกออกแล้ว”
นิ้วของเจียงซื่อขยับเกร็งเล็กน้อย หัวใจสั่นไหว
เสียงของซูม่านเบาและอู้อี้ “พี่ซื่อ งั้น……ฉันต้องรับผิดชอบหรือเปล่า?”
เจียงซื่อเลิกคิ้ว กลั้นยิ้ม “เธอคิดว่าไงล่ะ?”
ซูม่านเงียบไปครู่ใหญ่
ใต้ผ้าห่ม นิ้วมือของเธอขยุ้มเข้าหากันแล้วคลายออก คลายออกแล้วก็ขยุ้มเข้าหากันอีก
ตั้งแต่เด็กจนโตเธอไม่เคยคบใคร แต่แม่เคยสอนเหตุผลข้อหนึ่งว่า คนเราต้องมีคุณธรรม อย่าเอาเปรียบคนอื่น
เธอลูบคลำ จูบ แล้วก็กัดเจียงซื่อ ตั้งแต่หัวจรดเท้า เรียกได้ว่ารังแกเขาไปหมดแล้ว
ซูม่านสูดหายใจลึก สีหน้าจริงจังราวกับกำลังกล่าวคำปฏิญาณ
“พี่ซื่อ ฉันไม่เอาเปรียบพี่ฟรี ๆ หรอก”
“ถึงฉันไม่เคยคบใคร แต่ก็รู้ว่าทำอะไรลงไปแล้วก็ต้องยอมรับ ฉันจะรับผิดชอบพี่เอง วางใจได้ ฉันไม่ใช่คนที่เอาเปรียบเสร็จแล้วก็หนีหรอก”
เจียงซื่อโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มในดวงตาค่อย ๆ หายไป
เดิมทีเขาแค่อยากหยอกเธอ อยากเห็นเธอหน้าแดง พูดติดอ่าง ท่าทางเขินอายและลนลานของเธอนั้นเขามองเท่าไรก็ไม่เบื่อ
เขาเตรียมทางลงไว้ให้เธอแล้วด้วยซ้ำว่าเป็นพี่น้องกัน ไม่ถือสาหรอก แต่คิดไม่ถึงว่ายัยทึ่มคนนี้จะซื่อขนาดนี้
ถ้ารู้ก่อนว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้ยัยทึ่มยอมรับผิดชอบเขาได้ เขาคงวางแผนตั้งนานแล้ว