เฉินหมิงมองตามปลายนิ้วของซุนหงอคง
เมื่อสายตาของเขาตกบนเส้นลวดลายเหล่านั้น โลกตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
รอยขีดข่วนที่ดูยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ ในสายตาของเฉินหมิงกลับแยกออกเป็นเส้นสายแห่งกฎเกณฑ์ที่เปล่งแสงทองอร่าม
เพียงไม่กี่อึดใจ วิชานี้ก็ถูกถอดประกอบและประกอบใหม่ในสมองของเฉินหมิงอย่างสิ้นเชิง อนุมานออกมาได้นับไม่ถ้วนรูปแบบ
เฉินหมิงกลั้นลมหายใจ
วิจิตรพิสดาร!
ช่างวิจิตรพิสดารยิ่งนัก!
สมกับเป็นสุดยอดวิชาที่ปรมาจารย์ผู่ถีสืบทอดมา กฎเกณฑ์แห่งมิติและวิธีการเคลื่อนคล้อยพลังปราณที่แฝงอยู่ในนั้น นับว่าสมบูรณ์แบบ
เฉินหมิงเพียงแค่ชำเลืองมองครั้งเดียว ก็เรียนรู้วิชานี้จนทะลุปรุโปร่ง และค้นพบสาเหตุที่แท้จริงที่พลังปราณของซุนหงอคงติดขัด
"เป็นอย่างไร? ยากเกินไปหรือเปล่า?"
ซุนหงอคงเห็นเฉินหมิงไม่พูดจา นึกว่าเขาก็ดูไม่ออก จึงยื่นมือจะปัดกวาดใบไม้บนพื้นทิ้ง
"ข้าเองก็จนปัญญาเลยลองไปทั่ว เจ้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา จะดูวิชาเซียนเข้าใจได้อย่างไร"
"อย่าขยับ!"
เฉินหมิงกดข้อมือของซุนหงอคงไว้
"ท่านอาจารย์ ข้าดูเข้าใจแล้ว"
มือของซุนหงอคงแข็งค้าง
เขาเบิกดวงตาเพลิงทองคำกว้าง มองเฉินหมิงอย่างเหลือเชื่อ
"เจ้าว่าอะไรนะ?"
"เจ้าดูเข้าใจแล้ว?!"
นี่เป็นวิชาลับของภูเขาฟางชุ่น ศิษย์พี่ศิษย์น้องมากมายในปีนั้น ครุ่นคิดกันหลายร้อยปีก็ยังไม่เข้าใจแก่นแท้ ไอ้หนูนี่แค่ชำเลืองมองก็เข้าใจแล้ว?
เฉินหมิงพยักหน้า ไม่พูดพล่ามทำเพลง หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาโดยตรงแล้ววาดแผนภาพบนพื้นอีกรูปหนึ่ง