เส้นไอสีขาวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พุ่งทะลวงเข้าทางจมูกของเฉินหมิง
มันไม่ได้ซัดส่ายอย่างไร้ทิศทาง แต่กลับเฉือนทะลวงเส้นลมปราณที่อุดตันของเขาอย่างแม่นยำไร้ที่ติ
ทว่าเฉินหมิงกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว
เขารักษาสติสัมปชัญญะอันกระจ่างแจ้งไว้แนบแน่น นำทางเส้นไอนั้นให้ไหลเวียนไปทั่วร่าง
เมื่อการคำนวณลึกซึ้งขึ้น อัตราการดูดซับไอปราณของเขาก็รวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ม่านหมอกในป่าละเมาะโดยรอบถูกบางสิ่งดึงดูด ก่อตัวเป็นวังวนขนาดย่อม มาบรรจบกันเหนือศีรษะของเฉินหมิง
ในขณะนั้นเอง ซุนหงอคงบนต้นไม้ก็สัมผัสถึงความผิดปกติ
เขาพลิกตัว ลืมตาข้างหนึ่งมองลงมา
เพียงแค่แวบเดียว
ซุนหงอคงก็ตกใจแทบร่วงจากกิ่งไม้
“ไอ้หนูนี่...”
ซุนหงอคงเบิกดวงตาเพลิงทองคำกว้าง จ้องเขม็งไปที่เฉินหมิงซึ่งนั่งขัดสมาธิ
ในสายตาของเขา เฉินหมิงในยามนี้ราวกับหลุมดำไร้ก้นบึ้ง กำลังกลืนกินไอปราณแห่งฟ้าดินโดยรอบอย่างบ้าคลั่ง
แต่สิ่งที่ทำให้ซุนหงอคงสะท้านใจที่สุด คือเส้นทางเดินไอปราณภายในร่างของเฉินหมิง!
นั่นไม่ใช่ชุดวิธีที่เขาสอนไปเมื่อกลางวันเลยสักนิด
เฉินหมิงบังคับเปลี่ยนประยุกต์ใช้เคล็ดวิชาที่เหมาะแก่การบำเพ็ญของเผ่าปีศาจเท่านั้น คำนวณใหม่และปรับแต่งจนกลายเป็นตำราสร้างฐานขั้นสูงสุดที่สอดคล้องกับสรีระของเผ่ามนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ!