เฉินหมิงมองข้อความนี้ด้วยความงุนงง
“อันตรายอะไร?”
หลี่เฒ่า: “เจ้าอย่ามาแกล้งโง่กับข้า!”
“ทีมมันสมองของเบื้องบนเพิ่งเปิดประชุมฉุกเฉินติดกันสามรอบ ลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า เจ้ากำลังใช้ ‘กลลวงตา’ ที่แนบเนียนอย่างยิ่ง!”
“เจ้าสงสัยหรือไม่ว่า ในกลุ่มใหญ่ของเรา หรือในหมู่คนเบื้องบนของประเทศเรา มีสายลับหรือหนอนบ่อนไส้ที่ชาติอื่นส่งมา?”
“ดังนั้นเจ้าจึงจงใจขอสิ่งของที่ดูเหลวไหลนี้ ก็เพื่อลวงศัตรู ให้พวกเขาคิดว่าเจ้าตกต่ำแล้ว จะได้คลายความระวังต่อเจ้า?!”
เฉินหมิงมองการวิเคราะห์ที่เปี่ยมด้วยทฤษฎีสมคบคิดอันยืดยาวบนจอแสง มุมปากก็อดกระตุกสองทีไม่ได้
พวกผู้เชี่ยวชาญนี่ช่างมีจินตนาการเกินเหตุ หากไม่ไปเขียนนิยายก็นับว่าเสียพรสวรรค์
ที่เขาขอภาพหญิงงาม ก็เพียงเตรียมไว้เพื่อเกลี้ยกล่อมตือโป๊ยก่ายในภายภาคหน้า ที่ไหนมีแผนซับซ้อนมากมายเช่นนี้?
แต่หลี่เฒ่าไม่เชื่ออย่างชัดเจน แล้วก็ส่งข้อความมาอีกหนึ่งข้อความ
“อีกอย่าง เฉินหมิง ถือโอกาสที่ในกลุ่มตอนนี้มีเพียงพวกเราที่ไว้ใจได้เต็มร้อย”
“เจ้าบอกข้ามาตามตรงอีกครั้ง เจ้ารู้จุดอ่อนของเหล่าปีศาจพวกนั้นได้อย่างไร?”
“อย่าใช้เรื่องเล่าปู่ลุงอะไรนั่นมาหลอกข้า ถึงระบบข่าวกรองของประเทศจะสืบพบคนคนนั้นแล้ว แต่ข้าเป็นครูประจำชั้นเจ้าสามปี เหตุใดข้าไม่รู้ว่าเจ้าความจำดีถึงเพียงนี้?”