เฉินหมิงกลั้นหัวเราะ หันไปมองซุนหงอคง ดวงตาเป็นประกาย
"ท่านอาจารย์"
เฉินหมิงยิ้มกว้าง เผยฟันขาวสะอาด
"ข้าไม่ได้บ้า ข้าเพิ่งค้นพบว่าขยะที่พวกเราเหยียบย่ำอยู่ในที่พัง ๆ แห่งนี้ เมื่อไปถึงโลกของคนอื่น ล้วนเป็นสมบัติที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้!"
พูดจบ เฉินหมิงไม่สนใจสีหน้างุนงงของซุนหงอคงแม้แต่น้อย
เขาย่อตัวลงตรง ๆ
ที่ขอบหลุมลึกซึ่งตือโป๊ยก่ายถูกกระบองทองสุริยันทุบลงไปก่อนหน้านี้ เฉินหมิงหยิบเศษหินขนาดหัวแม่มือขึ้นมาก้อนหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
บนเศษหินก้อนนี้ยังเปื้อนกลิ่นอายสีทองหม่นจาง ๆ ของค่ายกลรวบรวมปราณของพุทธศาสนาจากก่อนหน้านี้ สำหรับโลกแห่งไซอิ๋วแล้ว นี่ก็เป็นเพียงหินก้อนหนึ่งที่ธรรมดาที่สุด ไม่มีพลังแม้แต่น้อย
จากนั้นเฉินหมิงเดินไปยังมุมหนึ่งของซากปรักหักพัง
ที่นั่นมีกอหญ้าที่รอดจากการต่อสู้เมื่อครู่ เนื่องจากอยู่ใกล้ซุนหงอคงมากที่สุด กอหญ้านี้จึงดูดซับไอพิโรธรุนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างของฉีเทียนต้าเสิ้งโดยไม่รู้ตัว
เฉินหมิงยื่นมือออกไป ถอนหญ้าที่มีน้ำค้างเกาะอยู่หนึ่งเส้นอย่างง่ายดาย
"พอแล้ว"
เฉินหมิงยืนขึ้น แววตาหนักแน่น
เศษหินหนึ่งก้อน
เส้นหญ้าหนึ่งเส้น
นี่คือ "สิ่งของช่วยเหลือข้ามภพ" ที่เขาเตรียมจะส่งให้ไอ้อ้วนและไอ้หัวเกรียน
เวลานี้สถานการณ์ในกลุ่มเล็กกำลังวิกฤตอย่างยิ่ง