ที่นี่คือโลกเทพนิยายที่บิดเบี้ยว
ที่หลบภัยของไอ้อ้วนแต่เดิมเป็นบ้านต้นไม้ไม้ที่ดูอบอุ่น แต่ตอนนี้กลายเป็นขุมนรกบนดินไปแล้ว
บ้านต้นไม้ทั้งหลังถูกโคลนสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าล้อมรอบไว้อย่างสมบูรณ์
นี่ไม่ใช่การโจมตีของโคลนธรรมดาทั่วไป
ในตรรกะพื้นฐานของอาถรรพ์พิศวงเทพนิยาย โคลนเป็นตัวแทนของ "การกลืนกิน" และ "การกลายเป็นหนึ่งเดียว" ฝูงสัตว์ประหลาดโคลนภายใต้การควบคุมของเจตจำนงร้ายของหมูป่าเพ่ยฉี ได้แอบจัดวางค่ายกลกลืนกินอันชั่วร้ายไว้
โคลนไต่ไปตามกำแพง กัดกร่อนแผ่นไม้ของบ้านต้นไม้ทีละนิ้ว
ร่างของไอ้อ้วนถูกฝังอยู่ในโคลนดำไปครึ่งหนึ่งแล้ว
โคลนเย็นยะเยือกราวกับอสรพิษลื่นเหนียวจำนวนนับไม่ถ้วน ไต่อยู่ตามขากางเกงขึ้นมา บนผิวโคลนมีใบหน้าหมูป่าบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นเป็นระยะ พวกมันส่งเสียงหัวเราะแหลมสูง อ้าปากไร้ฟันและสูบกลืนความร้อนจากร่างไอ้อ้วนอย่างตะกละตะกลาม
"อึก... ข้าไม่ไหวแล้ว..."
ไอ้อ้วนเหลือกตาขาว โคลนกรอกเข้าปากเขาแล้ว สายตาเริ่มพร่าเลือน ในสมองฉายภาพชีวิตสั้น ๆ สิบกว่าปีราวกับภาพยนตร์
ในจังหวะที่เขากำลังจะปิดตาลงอย่างถาวร และถูกกลืนเป็นเนื้อเน่าเหม็นคาวกองหนึ่ง
ทันใดนั้น!
บนหลังคาบ้านต้นไม้ที่ถูกกัดกร่อนจนพรุนไปหมด ปรากฏรอยแยกสีทองประหลาดเส้นหนึ่ง
จากนั้น ก้อนกรวดหินสีเทาเล็ก ๆ ขนาดเพียงหัวแม่มือซึ่งดูไม่สะดุดตา ก็ร่วงลงมาจากรอยแยกนั้น
ก้อนกรวดหินระหว่างร่วงหล่นนั้นไร้เสียงใด ๆ
แต่วินาทีที่มันทะลวงผ่านอากาศ แรงโน้มถ่วงของป่าเทพนิยายทั้งป่าในชั่วขณะนั้นถูกขยายขึ้นนับไม่ถ้วนเท่า!
เหล่าสัตว์ประหลาดโคลนรอบด้านที่กำลังดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่งและส่งเสียงหัวเราะเสียดแทง ทันใดนั้นเหมือนถูกมือยักษ์ไร้รูปร่างกดไว้แน่น แข็งค้างอยู่กับที่!