ค่ำคืนมืดมิดปกคลุมเรือนทรุดโทรมในตรอกหางหมา
หลินจี้ผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดนำไป๋อวี้เอ๋อร์ที่สิ้นหวังเข้าไป
ในลานเล็ก ๆ มีเพียงเรือนหลักหนึ่งหลังกับห้องเก็บของอีกหนึ่งห้อง
"นอนห้องนี้เถอะ" หลินจี้จุดตะเกียงน้ำมันในห้อง แสงไฟสีเหลืองอุ่น ๆ ส่องให้เห็นเครื่องเรือนภายใน
ในห้องมีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น แต่ก็เก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย
ไป๋อวี้เอ๋อร์สีหน้าซีดเผือด ไม่รู้ว่าได้ยินหรือไม่ พยักหน้าโดยไม่พูดจา ก้าวเท้าอย่างไร้เรี่ยวแรงไปที่เตียง แล้วทรุดตัวลงนอน
หลินจี้ปิดประตูห้อง ยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ที่อัดอั้นดังออกมาจากในห้อง
ยืนอยู่หน้าประตู หลินจี้ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
หลินจี้หันหลังเดินไปที่เตาดินในลาน หยิบสมุนไพรที่เก็บไว้ตอนกลางวันออกมาทั้งหมด
ตามปริมาณในตำรับยา ค่อย ๆ ใส่สมุนไพรลงในหม้อดิน
"ตังกุย หวงฉี เขากวาง..."
จากนั้นเติมน้ำ จุดฟืน
หม้อดินพลุ่งไอร้อนส่งเสียง "ตุ๊บ ๆ" กลิ่นยาหอมฟุ้งกระจายไปทั่วลานเล็ก ๆ
เสียงร้องไห้ในห้องข้าง ๆ ค่อย ๆ เงียบลง ได้กลิ่นยาหอมที่ลอยมาจากนอกหน้าต่าง ไป๋อวี้เอ๋อร์จ้องมองคานเรือนดำคล้ำด้วยสายตาว่างเปล่า
นางพึมพำกับอากาศ "พ่อ แม่ ลูกจะทำยังไงดีต่อจากนี้ อุตส่าห์เห็นเสี่ยวเหนียนมีโอกาสก้าวหน้า แล้วบ้านก็ไม่มีอีก ลูกควรทำยังไงดี..."
เสียงของนางค่อย ๆ เบาลง สุดท้ายเหลือเพียงเสียงถอนหายใจยาวหนึ่งครั้ง
ครึ่งชั่วยามต่อมา ยาที่ตุ๋นอยู่ในลานก็เสร็จพอดี