"ไม่ดี!"
ควันดำทะมึนพวยพุ่งปนเปลวเพลิงอยู่ไกลลิบ ๆ พลุ่งขึ้นจดชายคาในพริบตา
หลินจี้ก้าวเท้าพุ่งตรงไปยังบ้านของไป๋อวี้เอ๋อร์ทันที
เมื่อห่างจากกองเพลิงเพียงสองจั้ง เสียงเอื่อยเฉื่อยทุ้มต่ำก็ดังมาจากเงามืด
"ตาแก่ รีบไปเป็นเพื่อนตายหรืออย่างไร?"
หลินจี้หยุดฝีเท้ากะทันหัน อาศัยแสงจันทร์ เพ่งมองดูผู้ที่เดินออกมาจากเงามืด
ชุดสั้นสีเขียว กล้ามเนื้อโผล่พ้นผ้า ร่างสักอสรพิษร้าย
ผู้นี้ก็คือ กระบองดอกแดงแห่งกลุ่มมังกรสมุทร โจวจิ้น!
โจวจิ้นพลิกกริชเย็นเฉียบในมือ ปลายมีดหมุนคว้างกลางอากาศ ทิ้งร่องรอยแสงวาววับในรัตติกาล
"ช่างบังเอิญนัก มีคนว่าจ้างข้าให้ส่งเจ้าไปยมโลก เจ้ากลับมาส่งตัวถึงที่เอง"
ยังไม่ทันจบคำ
โจวจิ้นถีบเท้าอย่างแรง พุ่งทะยานดุจลูกธนูเข้าหาหลินจี้ กริชในมือแทงตรงไปยังหัวใจของหลินจี้
เร็วเพียงเงาร่างเดียว
หลินจี้ใจสั่นวูบ
หลบหลีกพร้อมยกมือป้องกลางอก
"แคว่ก!"
กริชเฉียดผ่าน
ชายเสื้อยับขาด รอยเลือดบาง ๆ ปรากฏบนแขนทั้งสองข้างของหลินจี้
"โอ้?"
หยุดยืนประจันหน้า โจวจิ้นโยนกริชขึ้นลงอย่างไม่แยแส เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาประหลาดใจ:
"เฒ่าสารเลว ที่แท้ก็มีกำลังขั้นหลอมเนื้อ? ข้านี่แหละที่ดูพลาดไป!"
รับกริชที่ร่วงหล่น เช็ดคราบเลือด โจวจิ้นจ้องเขม็งด้วยสายตาคมกริบ:
"แต่น่าเสียดาย! ข้าถึงขั้นหลอมกระดูกแล้ว วันนี้เจ้าต้องตายแน่!"
ได้ยินดังนั้น หลินจี้รู้สึกฉงนใจ
กำลังขั้นหลอมเนื้อ?
เหลือบมองแขนทั้งสองที่เจ็บแปลบ ๆ บนแขนมีเพียงรอยเลือดซึม ๆ หนึ่งรอย
กระดูกยุทธ์หนุนเสริม! โลหิตหล่อเลี้ยง!
ตาเฒ่าอย่างข้าไม่รู้ตัวเลยว่าก้าวข้ามธรณีขั้นหลอมเนื้อไปแล้ว?
โจวจิ้นพุ่งตัวอีกครั้ง ปลายมีดส่องประกายจ่อตรงไปยังหลินจี้