พิธีกรเอ่ยปากส่งเสียงก้องสนามแข่งด้วยน้ำเสียงเร่าร้อน:
"เชิญนักรบผู้กล้าแห่งจักรวรรดิอังกฤษ เคนยักษ์ใหญ่!"
หลินจี้มองตามทิศทางที่พิธีกรชี้ไป
ในเขตพักของชาวตะวันตก ร่างกำยำตนหนึ่งผุดลุกขึ้นยืน
ชายร่างยักษ์สูงถึงสองเมตร ผมทองยุ่งเหยิงราวกับไม่ได้สระมาหลายวัน แขนทั้งสองข้างที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามผ้าฝ้ายสีเขียวทหารนั้นใหญ่โตกว่าขาคนธรรมดาเสียอีก กล้ามเนื้อใต้เสื้อเป็นมัดๆ ชัดเจน
เขาจ้องเขม็งไปข้างหน้า สีหน้าเฉยเมย มองไปที่เวทีอย่างว่างเปล่า ปล่อยให้ชาวตะวันตกรอบข้างตบไหล่เขา
"เคน! เคน!"
นายทหารตะวันตกคาบซิการ์ ยกมือทุบลงบนบ่าไหล่ของเคน ชี้ไปที่หลี่จิ้นซือคนขับรถม้าอีกฝั่ง พร้อมคำรามเสียงต่ำ "ขึ้นไป! ฆ่าลิงผิวเหลืองนั่น! ฆ่ามัน!"
สายตาหมองคล้ำของเคนขยับเล็กน้อย มองไปตามที่นายทหารตะวันตกชี้ ราวกับได้รับคำสั่ง ก็พยักหน้าอย่างเชื่องช้า
ชาวบ้านที่รายล้อมเวทีเห็นร่างของเคนก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ
"นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"
"ร่างขนาดนี้ หมัดเดียวลงไป กระดูกคนธรรมดาคงแหลกเป็นผุยผงเลยล่ะ!"
......
ฝูงชนเริ่มแตกตื่น หลายคนมองรูปร่างใหญ่โตของเคนแล้วหน้าซีดเผือด
แต่เหล่าคนมีวิชาในกลุ่มต่างก็ยิ้มเยาะ:
"งามแต่อย่างเดียวไม่มีประโยชน์! กล้ามเนื้อหนาเท่าไหร่ก็ไร้ค่า เอ็นยึดกระดูกแข็งทื่อไปหมด กระทั่งหมุนตัวยังลำบากเลย!"
"ไม่ต้องพูดถึงคนขับรถม้าที่เป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นพลังเร้นลับ ต่อให้เจอคนที่มีพื้นฐานขั้นพลังชัดแจ้ง ไอ้ยักษ์นี่ก็เป็นเพียงเป้านิ่งให้เขาทุบตีเท่านั้นแหละ!"
ไป๋เสี่ยวเหนียนเขย่งเท้าเอียงคอโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น "ฝรั่งนี่ตัวใหญ่จริงๆ ไม่รู้ว่ามีระดับวิชายุทธ์อะไรกันแน่ อาจารย์หลี่จะสู้ไหวหรือเปล่านะ?"
ฝ่ามือของไป๋อวี้เอ๋อร์ชุ่มไปด้วยเหงื่อ สายตากวาดไปมาระหว่างหลี่จิ้นซือและเคนไม่หยุด
หลินจี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตามองไล่บนตัวเคนขึ้นลงไม่ขาด
แรงป่าเถื่อนมหาศาล แต่เอ็นยึดกระดูกขัดขืน ก้าวเท้าลอยๆ
เพียงแต่เมื่อหลินจี้มองไปที่ดวงตาสีฟ้าอมเขียวไร้ชีวิตคู่นั้น กลับรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง