เงาร่างดำทะมึนเส้นหนึ่งพุ่งเร็วราวสายฟ้า อบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดกระโจนเข้าใส่หลี่จิ้นซือ
หลี่จิ้นซือขมวดคิ้วมุ่น จัดการพลิกกายได้ทัน ก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างไขว้กันรับไว้ที่หน้าอก
"ปัง!"
แรงมหาศาลราววัวกระทิง อัดร่างหลี่จิ้นซือทั้งคนให้กระเด็นปลิวออกไป
หลี่จิ้นซือพลิกตัวกลางอากาศ ใกล้จะถึงขอบเวที จึงยื่นมือไปเกาะเสาเวทีไว้ แล้วบิดกายกลางอากาศ พลังที่พุ่งออกไปจึงหยุดลง ร่วงกลับมาลงบนเวทีได้
ด้านหลังหลี่จิ้นซือ เสาไม้ไหวเอนระริก
รอยร้าวเส้นหนึ่ง พุ่งจากโคนเสาทะยานขึ้นไปจนเกือบผ่าเสาเป็นสองท่อน
สีหน้าหลี่จิ้นซือเคร่งขรึม มองชายฝรั่งร่างกำยำตรงหน้า ความดูแคลนในดวงตาจางหายไปเล็กน้อย:
"หมัดหนักเสียจริง พลังนี้ทำไมหนักขึ้นกว่าเก่า!"
ใต้เวที
แตกตื่นโหวกเหวกทันที
ทุกคนเบิกตากว้าง มองเคนที่ลุกขึ้นยืนใหม่อีกครั้ง
บัดนี้ เคนบนเวที ผิวทั่วร่างแดงก่ำคล้ำอมม่วง เส้นเอ็นปูดโปนราวไส้เดือนเลื้อยเต็มตัว กล้ามเนื้อที่น่าเกรงขามอยู่แล้วพองโตขึ้นอีกวง
ดวงตาคู่นั้นหมดสีเขียวไปนานแล้ว เหลือเพียงสีแดงฉาน กำลังก้มลงจ้องหลี่จิ้นซือตรงหน้าไม่วางตา ลำคอส่งเสียงต่ำ "ฮื่อ ๆ"
"นี่... นี่มันวิชาปีศาจอะไรกัน!"
"เมื่อกี้ยังดูท่าจะสู้ไม่ไหว แล้วทำไมฟื้นขึ้นมาได้อีก!"
เสียงเชียร์ของชาวบ้านเงียบหายวับ ความตื่นกลัวเริ่มแพร่กระจายเข้าฝูงชน
บรรดานักยุทธ์ในฝูงชนสีหน้าเคร่งขรึม
"ไม่ถูก นี่มันไม่ใช่อาการของคนปกติ!"
ไป๋เสี่ยวเหนียนยืนแข็งทื่อ อ้าปากค้าง
ไป๋อวี้เอ๋อร์เผลอจับแขนหลินจี้ไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นเทิ้มไม่หยุด
หลินจี้เม้มปากแน่น จ้องชาวต่างชาติเคนไม่วางตา
ลมปราณคนนี้ยุ่งเหยิงผิดปกติ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนเป็น ๆ
ที่ศาลาริมแม่น้ำ หลิวชิงจู๋โน้มตัวลงที่ขอบหน้าต่าง ถ้วยชาในมือค้างอยู่กลางอากาศ ขมวดคิ้วมุ่น:
"เป็นพลังทั้งหมดที่ถูกกระตุ้นออกมาด้วยแรงภายนอก ไม่มีความหนักแน่นของพลังภายในเลยแม้แต่น้อย! นี่ไม่ใช่วิชาลับของสำนักยุทธ์ทรงเกียรติแน่นอน!"
ชายชุดดำเคาะโต๊ะด้วยเล็บมือ น้ำเสียงเย็นลงอีกเล็กน้อย: